A blind says : all the mysteries unveiled

วันนี้ที่คณะมีจัดสัมมนาอาหารเที่ยง lunchtime seminar ไม่ได้หมายความว่าเป็นการสัมมนาเรื่องอาหารเที่ยงนะ แต่เป็นการสัมมนาตอนพักเที่ยงและมีการจัดอาหารไว้ให้ผู้เข้าร่วมสัมมนาได้กินไปฟังไปด้วยต่างหากล่ะ

ตอนแรกมิสโรมาเนียโทร.มาถามว่าเรายังคิดจะไปอีกหรือเปล่า เพราะว่าวันนี้ฝนตกทั้งวันเลย ไอ้เราก็คิดๆ อยู่เหมือนกันนะ แต่ก็ต้องตัดใจไปเพราะว่าสัมมนาวันนี้เป็นเรื่องที่เราสนใจมาก และคิดว่ามันค่อนข้างเกี่ยวกับงานที่เราทำอยู่ ก็เลยบอกมิสโรมาเนียไปว่าคงต้องรบกวนเค้าให้ออกจากบ้านมารับเราไปเข้าสัมมนาหน่อยล่ะ ถ้าเป็นเรื่องอื่นเราเห็นอากาศแบบนี้อาจโดดก็ได้ แต่เผอิญเป็นเรื่องการเรียนร่วมน่ะนะก็ขอไปฟังหน่อยเหอะ นานๆ เค้าจะจัดกันสักทีด้วย สุดท้ายมิสโรมาเนียก็เลยมารับเราตอนเที่ยงสี่สิบ ไปถึงห้องที่สัมมนาประมาณห้านาทีก่อนเวลาเริ่ม ก็นับว่าทำเวลาได้ดี

มีคนเข้าร่วมสัมมนาประมาณสิบกว่าคน ส่วนใหญ่เป็นอาจารย์ (มีหนึ่งในอาจารย์ที่ปรึกษาเราด้วย) มีเด็กนักเรียนแค่สามคน คือเรา มิสโรมาเนีย และอีกคนมิสทรินิแดด แอนด์ โทบัคโค คนที่มาพูดในการสัมมนานี้เป็นคนอินเดียที่เกิดและโตในประเทศอัฟริกาใต้ เค้าก็มาคุยถึงงานวิจัยของเค้าและ เรื่องการจะทำอย่างไรให้การเปลี่ยนแปลงในโรงเรียนเป็นไปอย่างยั่งยืน และมีการพูดถึงเรื่องเรียนร่วมด้วย โดยสรุปก็เป็นการสัมมนาที่คุ้มค่ากับการฝ่าสายฝนไปฟัง

แหมไอ้อากาศที่นี่มันก็นะเปลี่ยนง่ายซะเหลือเกิน เมื่อวานนี้แดดเปรี้ยง อากาศดีสุดๆ แต่ดูสิทำไมเวลาเราจะออกไปข้างนอกทีไรฝนตกทุกที รู้งี๊เชื่อคุณแม่บ้านเมื่อวานก็ดีหรอก เค้าบอกให้เราออกไปเดินเล่น แต่เราก็ เออ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้ออกแล้ว เป็นไงล่ะ ฝนตกซะเลย นี่ตอนนี้ก็ยังไม่หยุดเลย เฮ้อ!

เพื่อนเคยอ่านหนังสือ How to be British ให้ฟัง มีตอนนึงพูดถึงคนอังกฤษกับวันที่อากาศดี แดดออก หนังสือเค้าว่าคุณจะเห็นคนอังกฤษคนที่คุณรู้จักเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในวันที่อากาศดี เรานี่เข้าใจซี้งทีเดียวเลยหลังจากมาอยู่ที่นี่เป็นปีที่สามแล้ว เพราะเราก็เริ่มเป็นโรคเดียวกับเค้า คือเห็นอากาศดีหน่อยไม่ได้ ต้องตื่นเต้นจนออกนอกหน้า แล้วก็อยากจะออกไปตะแล๊ดแต๊ดแต๋นอกบ้านซะให้ได้

แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องทำตัวให้ชินกับฝนตกไปด้วย!