A blind says : all the mysteries unveiled

เฮ้อ หายไปหลายวัน ยุ่งหัวเกือบฟูเลย งานก็ยังไม่เรียบร้อยแต่อยากกลับบ้านแล้วอ่ะ โอเคๆ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า วันนี้ไม่ได้จะมาเขียนเรื่องงานวิจัย แต่อยากมาเขียนเรื่องประสบการณ์การขึ้นรถเมล์ที่อังกฤษต่างหากล่ะ คนตาบอดกับเรื่องรถเมล์นี่คงเป็นเรื่องฮ๊อตฮิตเลยนะ พลาดไม่ได้ ไปอ่านบล๊อกเพื่อนมาสองคนแล้วเค้าก็มีเรื่องนี้กันทั้งนั้น เลยขอมาเขียนเล่ามั่ง เดี๋ยวตกเทร็นด์ เมื่อประมาณสองอาทิตย์ก่อนเรากับเพื่อนๆ ไปรับอาจารย์และท่านผู้ใหญ่ที่มาจากเมืองไทยกันที่สถานีรถไฟในเมือง เนื่องจากว่าพวกเราก็แค่นักเรียนธรรมดาๆ ก็เลยไม่มีรถหรูๆ ขับกะเค้านะคะ เลยต้องพึ่งบริการสาธารณะ ที่จริงเราไม่ค่อยชอบนั่งรถเมล์เข้าเมืองสักเท่าไหร่ เพราะรถที่นี่เค้าเปิดฮีตเตอร์แทนเปิดแอร์ (หน้านี้ไม่เปิดแล้ว เปิดหน้าต่างแทน) แถมถนนที่นี่ก็มีวงเวียนเยอะมาก ทำให้เราปวดหัวคลื่นไส้ทุกครั้งที่ต้องนั่ง แต่ก็ยังดีที่ระยะทางที่ต้องนั่งนั้นไม่นานเกินไป พวกเราเดินไปรอรถที่ป้าย รถที่นี่ก็ตรงเวลาใช้ได้ รอไม่นานรถก็มา ตอนที่กำลังจะก้าวขึ้นเพื่อนเราบอกว่าคนขับเค้าลดระดับรถลงด้วยล่ะ เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องก้าวขึ้นจากฟุตบาธ แค่เดินเฉยๆ เราก็อ๋อ เหรอ พึ่งรู้น่ะนี่ ขึ้นรถแบบนี้มาก็หลายครั้ง สังเกตุว่าไม่ต้องก้าวขึ้นเหมือนรถที่เมืองไทย ก็ยังนึกว่าที่นี่เค้าทำฟุตบาธให้เท่ากับบันไดของรถ พึ่งถึงบางอ้อกันวันนี้เองว่าที่จริงไม่ใช่ฟุตบาธหรอก แต่เป็นรถต่างหากที่ลดระดับลงได้ (สงสัยคงจะเป็นรถเมล์พื้นต่ำที่เราเคยได้ยินมา ที่เหมาะสำหรับให้คนนั่งรถเข็นขึ้นได้น่ะ) แต่จริงๆ เราว่ามันก็เหมาะสำหรับคนตาบอดอย่างเรา คนชรา คนที่ถือของเยอะๆ เด็กๆ และที่จริงก็คนทั่วๆ ไปด้วย บ้านเราน่าจะมีมั่ง การขึ้นรถครั้งนี้ทำให้นึกถึงครั้งที่ไปเยี่ยมเพื่อนที่ St. Andrews, Scotland ว่าตอนขากลับที่พวกเราขึ้นรถเมล์จะไปสถานีรถไฟ พี่ที่ไปด้วยกันก็บอกว่ามีคนนั่งรถเข็นขึ้นด้วยล่ะ เราได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกดีว่าที่นี่เค้ามีระบบสาธารณูปโภคเอื้อต่อคนพิการดี ไม่เหมือนกับที่บ้านเราที่คนที่นั่งรถเข็นจะไปไหนทีก็ลำบาก จะขึ้นรถเมล์ก็ไม่ได้ ต้องขึ้นแต่แท็กซี่ แล้วแถมแท็กซี่บางคันเห็นคนนั่งรถเข็นก็ไม่รับอีก เคยมีครั้งนึงเห็นคุณลุงเข็นรถอยู่บนพื้นถนนที่รถวิ่งเลย! อันตรายมากกก แต่ทำไงได้ล่ะ เข็นบนฟุตบาธก็ไม่ได้เพราะฟุตบาธไม่เรียบ แถมเวลาขึ้นลงฟุตบาธก็ไม่มีทางลาดอีก ทำไมชีวิตคนพิการไทยถึงต้องลำบากผจญกับอันตรายอย่างนี้นะ บ้านเราก็เคยมีความพยายามจะอำนวยความสะดวกคนตาบอดขึ้นรถเมล์เหมือนกันนะ ด้วยการติดเสียงให้กับรถเมล์สายสิบสองไง มีอยู่สายเดียวนะ เหตุผลที่ติดให้สายสิบสองก็เพราะว่าเค้าบอกว่าคนตาบอดใช้เยอะ เนื่องจากมันผ่านโรงเรียนสอนคนตาบอดกรุงเทพฯ และสมาคมคนตาบอดแห่งประเทศไทย เอ่อคนตาบอดเดินทางกันแค่นี้เหรอเจ้าคะ ไม่ต้องไปไหนกันเลย แต่ถึงจะมีเสียงนะ เราว่ามันก็ช่วยไม่ได้มาก เพราะบางทีคนขับก็ไม่เปิดเสียง หรือบางทีเราเคยรอขึ้นรถสายนี้ที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ โอเค วันนั้นคนขับเปิดเสียงค่ะ แต่รถอยู่ไหนล่ะ? อย่างที่รู้ๆ กันว่าที่อนุสาวรีย์ฯ นี่รถเมล์จะจอดเยอะมากกกกกก บางทีโน่นจอดอยู่เลนนอกโน่นแน่ะ ถ้าคนตาบอดไปคนเดียวจะไปหารถสายสิบสองเจอได้ไงอ่ะ ถึงรถจะมีเสียงก็ตาม หรือถึงจะหาเจอก็ต้องฝ่าด่านรถเมล์สายอื่นๆ ออกไปอีกหลายชั้น อันตรายจริงๆ ชีวิตข้าพเจ้าและเพื่อนๆ อีกครั้งนึงตอนนั้นเรานั่งรถจากสมาคมคนตาบอดแห่งประเทศไทยมาที่อนุสาวรีย์ฯ เพื่อจะต่อรถไฟฟ้า ปรากฏว่ารถเมล์จอดเลนนอกเจ้าค่ะ ลงไปเสร็จแล้วตกใจเลย ทำไงดีหว่ามองก็ไม่เห็น คนขับก็อุตส่าห์ใจดีนะ ตะโกนลงมาบอกผู้โดยสารที่ลงป้ายนี้ด้วยกันให้ช่วยคนตาบอดด้วยครับ เราก็คิดอยู่ในใจว่า อ้าว แล้วทำไมไม่ไปจอดข้างในล่ะฟะ จะได้ไม่ต้องลำบากกัน วันนั้นโชคดีมีคุณแม่ใจบุญมากับลูกน้อยคนนึงช่วยพาเราข้ามเลนข้างในไปถึงฟุตบาธได้อย่างปลอดภัย แต่ลองคิดดูสิว่ามันจะทุลักทุเลแค่ไหน มือหนึ่งคุณแม่ก็ต้องจูงลูกเค้า อีกมือหนึ่งก็คอยจูงเรา เฮ้อ! รอดมาได้ดีใจสุดๆ ขอขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คุ้มครองลูกช้างให้เดินทางปลอดภัย ความแตกต่างที่เราเห็นจากการขึ้นรถเมล์ที่อังกฤษและเมืองไทยนั้นไม่ได้มีเฉพาะตัวรถเท่านั้น แต่ตัวคนขับรถเมล์เองก็คงจะได้รับการอบรมวิธีการปฏิบัติตัวกับคนพิการดีกว่า เค้าจะไม่ออกรถจนกว่าจะเห็นว่าเราได้ที่นั่งเรียบร้อยแล้ว หรืออย่างเวลาเราจะลงจากรถถ้ามีคนจะสวนขึ้นมาเค้าก็จะบอกให้คนนั้นรอก่อน ที่บ้านเราก็คงมีเหมือนกันที่คุณกระเป๋ารถเมล์จะคอยดูแลให้ แต่ถ้าเทียบตามสัดส่วนปริมาณแล้ว ก็ถือว่าเป็นส่วนไม่มากนักจากทั้งหมด เอหรือว่ามันจะเป็นเพราะเราอยู่บ้านนอกของอังกฤษนะ ชีวิตมันถึงไม่ต้องเร่งรีบเท่ากับในกรุงเทพฯ ต้องรีบขึ้น รีบลง ไม่งั๊นไม่ทัน
edit @ 2007/05/21 21:44:08