A blind says : all the mysteries unveiled

เมื่อวานนี้เราจัดบ้าน จัดไปจัดมาเลยเจอกระดาษที่เราเคยเขียนถึงประสบการณ์ที่เราเจอตอนเดินทางไปทำงานด้วยรถไฟฟ้าเมื่อสี่ปีที่แล้ว (โหนานเนอะ) ไม่คิดเลยว่าเวลามันช่างผ่านไปเร็วเหมือนติดปีก โอเคๆ มาเข้าเรื่องขำๆ ที่อยากเล่าดีกว่าค่ะ (ที่จริงมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นบนรถไฟฟ้าหลายเรื่อง ทั้งจากผู้โดยสาร คนขับรถไฟ รปภ. แม่บ้านประจำสถานี และเจ้าหน้าที่ที่ดูแลสถานีนั้นๆ) แต่ขอเล่าเรื่องนี้ก่อนละกัน

เรื่องก็มีอยู่ว่าเช้าวันหนึ่งในเวลาประมาณเจ็ดโมงเราเดินขึ้นไปบนชานชาลาเพื่อรอรถไฟฟ้าตามปกติ ทุกๆ วันถ้าคุณ รปภ. มองเห็นเราเค้าก็จะรีบเดินมาทักทายด้วยอัธยาศัยอันดี แล้วถามว่าเราจะไปไหน (ถ้าเป็นคนเดิมเค้าก็จะจำได้ว่าเราจะไปลงที่ไหน) เพื่อที่ว่าเค้าจะได้วอไปบอกให้ รปภ. ที่สถานีที่เราจะไปมารอรับเราที่ประตูรถเพื่อพาลงไปส่งข้างล่าง (ที่จริงพอเราไปบ่อยๆ เราก็พอจำทางและเดินเองได้ แต่ไหนๆ เค้าอยากบริการ เราก็ไม่ว่ากัน)

เช้าวันนี้คุณ รปภ. ที่เจอกันบ่อยๆ เค้าไปยืนอยู่ตรงชานชาลาฝั่งตรงข้าม ฝั่งที่เราอยู่เลยมี รปภ. อีกคนหนึ่งมายืนแทน ตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอก เราก็ยืนๆ รอรถไปเรื่อยๆ แป๊บนึงเราก็ได้ยินเสียง walky talky ใกล้เข้ามา ทำให้เรารู้ว่าคุณ รปภ. มาแล้ว แต่วันนี้มาแปลก คือว่าเค้าเดินมาทำเสียงเขินๆ เล็กน้อยแล้วถามว่าจะขอยืมไม้เท้าเราหน่อยได้มั๊ย เราก็หาอะไรนะ ด้วยความงงว่าเค้าจะเอาไปทำไมหว่า เราก็เอาไม้เท้าให้เค้ายืมไปโดยดี (ถ้าเค้าไม่เอามาคืนจะทำไงล่ะเนี่ย!)

หนึ่งนาทีผ่านไปเค้าก็เอามาคืนเรา เราก็เลยถามว่าเอาไปทำอะไรเหรอคะ คุณ รปภ. ก็เลยบอกว่าเค้าเอาไปเขี่ยบัตรของผู้โดยสารที่ทำตกอยู่บนหลังคา (หลังคาตรงไหนก็ไม่รู้แหล่ะ) คือที่จริงเค้ารอไม้กวาดจากแม่บ้านอยู่ แต่คุณแม่บ้านยังไม่เอาขึ้นมาให้สักที พอดีเห็นเราเดินขึ้นมา เลยมาขอยืม เราก็อ้อไม้เท้าเรานี่ก็มีประโยชน์เหมือนกันแฮะ นอกจากนำทางคนตาบอดแล้ว ยังสามารถเอาไปเก็บของได้ด้วย (อาจผิดวัตถุประสงค์ไปนิด แต่ก็พออนุโลม อิๆ)

เรื่องก็มีเท่านี้แหล่ะค่ะ แต่มันก็ทำให้เราได้เอาไปเล่าให้เพื่อนๆ ฟังกันสนุกๆ แล้วเพื่อนๆ ล่ะคะ มีประสบการณ์อะไรดีๆ บนรถไฟฟ้ามาเล่าให้ฟังกันบ้างมั๊ยเอ่ย