A blind says : all the mysteries unveiled

"หา...อะไรนะคะพี่?" เราได้รับคำถามนี้ตอนบ่ายวันหนึ่งขณะที่เรากับพี่พิ๊งค์กี้กำลังจะหม่ำข้าวเที่ยงกัน ตอนที่ได้ยินพี่เค้าถามคำถามนี้ขึ้นมารู้สึกแปลกใจว่า เอ...แล้วทำไมคนตาบอดจะต้องไม่กลัวผีด้วยล่ะ ก็เราก็เป็นมนุษย์ปุถุชน มีความรู้สึกเหมือนกันนี่นา อีกทั้งประสาทสัมผัสส่วนอื่นๆ ของเราก็ยังทำงานปกติดีอยู่ หูก็ยังสามารถได้ยินเสียง จมูกก็ยังสามารถได้กลิ่น และความรู้สึกก็ยังรับรู้ได้ เราเลยตอบพี่เค้าไปแบบไม่ต้องคิดเลยว่า...

"อ้าว! ก็คนตาบอดยังได้ยินเสียง ยังได้กลิ่น และยังรู้สึกได้นี่คะพี่" 

พี่พิ๊งค์กี้จึงแสดงทรรศนะต่อไปว่า "แต่พี่ว่านะ...ที่คนเรากลัวผีนี่เพราะเรากลัวที่จะเห็นอะไรๆ ที่มันน่ากลัวไม่ใช่เหรอ แล้วถ้ามองไม่เห็นนี่มันก็น่าจะตัดความกลัวลงไปได้ส่วนนึงนะ ถ้าเป็นพี่นะ ถ้าพี่มองไม่เห็นละก็ความกลัวผีของพี่คงจะลดลงไปเยอะเลยล่ะ" 

"อืม...ปอมว่าไม่จริงนะพี่ ถึงปอมจะมองไม่เห็นปอมก็ยังกลัวผีมากอยู่ดี ที่จริงความกลัวผีของคนเรานี่มันเกิดมาจากอะไร...ปอมว่ามันอาจไม่ได้เกิดมาจากประสาทการรับรู้ของเรา แต่มันอยู่ที่ใจของเราหรือเปล่านะที่กลัว ประสาทสัมผัสก็เป็นเพียงแค่สิ่งที่เราเห็น ได้ยิน ได้กลิ่น หรือรับรู้ สิ่งเหล่านี้มันเป็นตัวแปรภายนอก แต่ความกลัวมันไม่ได้เกิดจากตรงนั้นนี่นา มันเกิดจากตัวแปรภายในของเราเอง มันเกิดจากใจของเรา เพราะฉะนั้นจะเห็นหรือไม่เห็นมันก็กลัวนาพี่" 

"เหรอ...พี่ว่าถ้าเราไม่เห็นซะอย่าง ความกลัวมันก็น่าจะน้อยลง" 

"อันนั้นอาจเป็นเพราะว่าพี่เป็นคนมองเห็นหรือเปล่าคะ มันเลยทำให้พี่รู้สึกว่าการมองเห็นอะไรๆ ด้วยตาของเรานี่เป็นอะไรที่สำคัญมากๆ ปอมก็เคยเป็นแบบนั้น แต่พอตาปอมแย่ลง ปอมก็ให้ความสำคัญกับประสาทสัมผัสส่วนนี้น้อยลง ให้ความสำคัญกับสิ่งที่เห็นน้อยลง แต่ไปโฟกัสที่ประสาทสัมผัสส่วนอื่นและการรับรู้ทางอื่นมากขึ้น เพราะฉะนั้นปอมก็ยังขอฟันธงว่าถึงจะมองไม่เห็น คนตาบอดอย่างปอมก็ยังกลัวผีอยู่ดี" 

การสนทนาของเราในเรื่องผีๆ ก็จบลงประมาณนี้ค่ะ นอกจากทรรศนะที่พวกเราได้แลกเปลี่ยนกันในเรื่องผีๆ นี้ เราก็เลยเล่าเรื่องคนตาบอดเจอผีให้พี่เค้าฟังแถมไปด้วยเลย

แล้วเพื่อนๆ ละคะ ใครมีความคิดเห็นยังไงเกี่ยวกับความกลัวผีบ้างมั๊ยคะ ลองมาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน