มีวิธีการปฏิบัติตัวถ้าเกิดเพื่อนๆ คนไหนบังเอิญได้มีโอกาสเจอคนตาบอดมาแนะนำค่ะ อ่านไว้เผื่อๆ เอาไว้เป็นความรู้นะคะ หรือไม่แน่อาจมีใครคนไหนได้เอาไปปฏิบัติจริงค่ะ เวลาเจอคนตาบอดแล้วจะได้ไม่เคอะเขิน ทำอะไรไม่ถูกกันนะคะ

 

ข้อแนะนำเหล่านี้เราแปลและเรียบเรียงมาจากคู่มือ Mainstreaming Disability ของอของ หน่วยอาสาสมัครอังกฤษ (VSO) ค่ะ

 

วันนี้ขอตัดมาให้อ่านส่วนนึงก่อนค่ะ

 

1.  พูดโดยตรงกับตัวคนตาบอดเอง ไม่ใช่หันไปพูดกับผู้ช่วยหรือคนที่มากับเค้านะคะ แล้วเวลาพูดก็พูดให้ชัดเจนตามปกติธรรมดาๆ ค่ะ อีกอย่างที่ไม่ควรลืมก็คือว่าคนตาบอดอาจไม่รับรู้ข้อมูลบางส่วนที่คุณอาจมองข้ามไป เช่น สภาพแวดล้อมรอบตัว นะคะ เพราะฉะนั้นช่วยกรุณาอธิบายว่ามีอะไรบ้างรอบตัว มีอะไรเกิดขึ้นบ้างนะคะ

 

2.  บอกกล่าวคนตาบอดเมื่อคุณมาถึงหรือคุณกำลังจะกลับหรือลุกไปไหน ไม่เช่นนั้นคุณอาจทิ้งให้คนตาบอดนั่งพูดอยู่คนเดียวได้ค่ะ (เคยเกิดกับตัวเองมาแล้ว อิๆ)

 

3.  แนะนำตัวเองกับคนตาบอดด้วยชื่อของคุณเสมอ เช่น หวัดดีจ้ะปอม นี่เรา (ชื่อของคุณ) นะ เป็นต้น และคุณอาจบอกคนตาบอดว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ตรงนั้น

 

4.  เมื่อคุณเริ่มพูดกับคนตาบอด แตะเบาๆ ที่แขนของเค้าเพื่อให้เค้ารู้ว่าคุณกำลังพูดอยู่กับเค้า หรือจะจับมือของเค้าเขย่าเบาๆ เพื่อให้เค้ารู้ว่าคุณนั่ง/ยืนอยู่ตรงไหน (อันนี้อาจไม่ค่อยเหมาะสมกับวัฒนธรรมไทยซะเท่าไหร่ แต่...การแตะแขนเบาๆ แบบไม่มีอะไรแอบแฝง คงพอเป็นเรื่องที่รับได้ค่ะ)

 

5.  ถ้าคุณอยู่ในกลุ่มที่มีคนหลายคน คุณอาจช่วยคนตาบอดได้ด้วยการอธิบายว่ามีใครอีกบ้างที่อยู่ในกลุ่ม แล้วถ้าคนตาบอดยังไม่คุ้นเคยกับคุณ คุณอาจพูดชื่อตัวเองทุกครั้งเวลาที่คุณพูด เพื่อจะได้ช่วยให้คนตาบอดสามารถรับรู้และจดจำเสียงกับชื่อได้ เค้าจะได้รู้ว่าใครเป็นคนกำลังพูด แต่หากคุณเป็นเพื่อนที่เริ่มสนิทกับคนตาบอดแล้ว รับรองว่าคนตาบอดจะจำเสียงคุณได้โดยที่คุณไม่ต้องพูดชื่อของคุณเลย

 

6.  พูดชื่อของคนตาบอดเวลาที่คุณต้องการคุยกับเค้า ไม่อย่างนั้นเค้าอาจไม่รู้หรือไม่แน่ใจว่าคุณกำลังพูดอยู่กับเค้าหรือเปล่า (เหตุการณ์แบบนี้เรามักเจอเวลาคุยกันในกลุ่ม แล้วเรามักจะนั่งสงสัยว่าพูดกับเราหรือเปล่าหว่า แล้วเผอิญเกิดเราไม่รับมุข เราก็อาจจะไม่ได้ตอบคำถามที่อาจมีใครถามเรา ทำให้คนๆ นั้นอาจเข้าใจผิดได้ว่าเป็นคนหยิ่ง (เคยมีคนคิดว่าเราเป็นแบบนั้น) แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่ คือเราไม่รู้ต่างหากว่าเค้ากำลังพูดกับเรา อีกประสบการณ์นึงก็คือ เมื่อก่อนที่เรายังพอมองเห็น บางทีเดินเจอเพื่อน เพื่อนส่งยิ้มให้ แต่เราไม่เห็น เราก็เลยเดินผ่านไป เพื่อนก็คิดว่าหยิ่งอีก แต่พอเรามารู้ทีหลังว่าเค้ายิ้มทักทายแล้วเรามองไม่เห็น เราก็เลยต้องบอกเพื่อนๆ ทุกคนว่า ถ้าเจอเรานี่อย่าส่งยิ้มหรือส่งสายตา แต่ให้เดินเข้ามาทักทายแบบถึงตัวเลย)

 เอาเป็นว่าวันนี้แนะนำเท่านี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวเขียนมากไปเพื่อนๆ จะรู้สึกว่ายุ่งยากซะเหลือเกินการที่จะพูดคุยกับคนตาบอดเนี่ย แล้วอาจทำให้ไม่อยากปฏิสัมพันธ์ด้วยก็เป็นได้ แต่จริงๆ แล้วไม่เป็นอย่างนั้นเลยนะคะ คนตาบอดก็เหมือนกับคนอื่นๆ ทั่วๆ ไปน่ะแหล่ะค่ะ เพียงแต่ว่าการรับรู้ทางการเห็นของพวกเราอาจมีไม่เท่าหรือไม่มีทำให้บางทีต้องมีอะไรพิเศษกันนิดนึง แต่รับรองว่าพอลองได้ปฏิบัติไปสักพัก เพื่อนๆ จะเคยชินไปเองและอาจลืมไปเลยว่าเราได้ทำอะไรพิเศษไปหรือ

Comment