A blind says : all the mysteries unveiled

สวัสดีครับแฟนบล็อกปอมทั้งหลาย ผมเชน หยินและหยางครับ วันนี้ปอมอู้ครับ ผมเลยมาอัพแทนเป็นการชั่วคราว หุๆ (ผัวะ! โดนปอมตบ) จริงๆไม่ใช่หรอกครับ คราวนี้เป็นการเขียนบล็อกร่วมกันระหว่างปอมกับผมต่างหาก หวังว่าคนอ่านจะเพลิดเพลินกันตามสมควรนะครับ

เอนทรี่นี้สืบเนื่องหลังจากผมรู้ว่าปอม "อ่าน" ข้อมูลทางคอมพิวเตอร์ด้วย "ตาทิพย์"

ตาทิพย์คืออะไร?

ตาทิพย์คือโปรแกรมที่พัฒนาโดยคนไทยครับ มันคือเครื่องมือที่จะแปลงตัวอักษรให้เป็นน้ำเสียงเหน่อๆของผู้หญิงคนนึงให้ผู้พิการทางสายตาได้รับข้อมูลข่าวสารทางคอมพิวเตอร์ได้ 

พอรู้ดังนี้แล้ว เวลาผมเขียนเมลหาปอม ผมก็จะพิมพ์อย่างระมัดระวังครับ ตรวจทานพยัญชนะ วรรณยุกต์ต่างๆ กลัวว่าถ้าพิมพ์ผิดแล้วมันจะทำให้ตาทิพย์อ่านไม่ออก ส่งผลให้ปอมก็อ่านไม่ออกไปด้วย

ทันใดนั้นเกิดความสงสัยครับว่า เอ ผมตั้งใจพิมพ์ให้มันถูกต้อง ใช้ภาษาไทยอย่างถูกหลัก จึงไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าเกิดคนกลุ่มนึงก็ตั้งใจเหมือนกัน แต่ตั้งใจเขียนภาษาไทยให้ไม่ถูกต้องและผิดหลักล่ะ ตาทิพย์มันจะอ่านออกไหม ผู้พิการทางสายตาจะรับสารได้ไหม อืมน่าสนๆ

ว่าแล้วผมกับปอมก็เลยทำการทดสอบกันครับ โดยผมไปขอน้องไอ (นามสมมติ แต่เหมือนชื่อจริงเลย แถมลิงค์ให้ด้วยเพื่อเป็นการขอบคุณ 555) ให้ช่วยส่งข้อความที่คิดว่าวิบัติสุดๆมาหน่อย จะเอามาให้ตาทิพย์อ่านให้ปอมฟังดู

แล้วน้องไอก็ไม่ทำให้ผมผิดหวังครับ สิ่งที่น้องคัดมาให้ "วิบัติ" ได้แบบวินาศจริงๆ ขนาดที่น้องไอถึงกับออกปากเลยว่า "อ่อย พี่เชนขา นุ้งไอปวดหัวค่ะ - -" " ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว คิดว่าทุกคนก็คงอยากลองฟังดูเหมือนกันว่า ภาษาวิบัติมันเป็นยังไงในการรับรู้ของผู้พิการทางสายตา

กติกาการฟัง ปอมอัดมาให้ฟังสองโหมดครับ อันแรกนั้นเป็นสปีดปกติที่ปอมฟังอยู่ ถือว่าเร็วสำหรับคนทั่วๆไป เพราะปอมฟังจนชินแล้ว ให้พวกเราฟังไปลองคิดตามไปด้วยว่ามันแปลว่าอะไรวะ หรือไม่ก็ไปเอากระดาษปากกามาจด หลังจากนั้นค่อยฟังอันที่สองซึ่งลดสปีดลงมาเพื่อให้คนธรรมดาพอฟังออกบ้าง คราวนี้น่าจะพอเข้าใจว่าเจ้าตาทิพย์กำลังพูดอะไรอยู่ สุดท้ายค่อยเลื่อนไปอ่านสคริปว่าจริงๆแล้วข้อความมันคืออะไร ตกลงตามนี้นะครับ

บอกก่อนว่าที่ "ตาทิพย์" อ่านอยู่นี้ เป็นบทแปลเพลง How do i live เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Con air ครับ เชิญร่วมกันปวดหัวได้แล้วครับ

hi-speed ver.

normal speed ver. 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เอิ่ม

.

.

.

.

.

.

.

.

เอ่อ

.

.

.

.

.

.

.

.

เค้าจาผ่านยามค่ามคืนปัยดั๊ยยางงาย . . . หากว่าค้าวมะมีตะเอง (แง๊...)

หากเค้าต้องอยุเพียงลำพังโดยรั๊ยตะเอง

ก๊ะมะยู้เยย...ว่าชีวิ๊ดเค้ามานจะเปงแบบหนาย

แร๊ะนายตอนเน้ . . . เค้าตุ้งกานโอบกอดตะเองอาวว้าย นายอ้อมแข๋น

ตะเองครือชีวิ๊ด คือดวงจาย คือโลกท้างใบของเค้า

หากตะเองจากเค้าปาย

คงท่าวกะว่าตะเองดั๊ยเอาทุ๊กสิ่งดีๆนายชีวิ๊ดเน้ไปดุ้ย

หักรั๊ยเซิ่งตะเอง

คุงรั๊ยเซิ่งดวงตาวาน . . . บนท้องฟ้าา

รั๊ยคามว่าร๊าก . . . นายชีวิตนุ้ยๆของค๊าว

แร๊ะมานคงมะเหรือท่อยคามดายๆ

เค้าเองก๊ะคงมะยู้ว่าเค้าต้องทามยางงัย

เค้าคงโหรงทาง หักเค้าสูนเสียตะเองปาย

หรือหักตะเองทอดทิ้งค้าวว้าย

คงเท่ากะว่าเค้าดั๊ยสูนเสียทุกสิ่งดีๆ และทุกสิ่งที่สามคัน (มันสูญเสียรถเหรอวะ หายไปตั้งสามคัน)...สามหราบเค้า

เค้ารักตะเองนะ... จุ๊ฟๆ

?

?

?

?

?

?

?

?

ใช่ครับ ไม่ผิดหรอกครับ ที่เพื่อนๆอ่านเมื่อกี๊เป็นภาษาไทยครับ ฟังออกไหมครับ รับสารได้ครบถ้วนทุกถ้อยความไหมครับ เริ่มเข้าใจแล้วใช่ไหมครับว่าผู้พิการทางสายตารับรู้ภาษาวิบัติในรูปแบบไหน แค่ฟังเพื่อรับสารปกติผมว่าก็เป็นอะไรที่ไม่คุ้นเคยอยู่แล้ว แต่พอฟังข้อความนี้จบปอมและเพื่อนๆถึงกับต้อง "แงะ" สารที่อยู่ในนั้นออกมาเลยทีเดียว ไม่งั้นฟังไม่เข้าใจ รับสารไม่ครบ

ตัวผมพออ่านจบ ผมบอกได้คำเดียวเลยว่า การจะเขียนภาษาวิบัติให้ได้ดีต้องผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนครับ ต้องมีการกลับมานั่งคัด ดัดแปลงตัวอักษรกันทุกเย็นหลังโรงเรียนเลิกแน่ๆ ไม่งั้นมันจะเขียนให้มันวิบัติขนาดนี้ได้อย่างรวดเร็วได้ยังไงกัน น้องคิดนานไหมอะกว่าจะเขียนเสร็จ เพราะถ้าเป็นพี่ๆต้องหยุดทุกระยะแน่ๆ เพื่อที่จะพยายามเปลี่ยนพยัญชนะใหม่ สระ วรรณยุกต์ใหม่ แต่ได้เสียงคล้ายๆเดิมแบบนี้เนี่ย อย่างคำว่า "เขา" น่ารักหน่อยก็ "เค้า" แต่น้องเขามาแบบ "ค้าว" มันเป็นวิวัฒนาการข้ามขั้นเกินไปไหมน้อง  จากคำว่า "ด้วย" เปลี่ยนเป็นคำว่า "ดุ้ย" เมิงคิดไปได้ง้ายยยย แช่แฟ้บ! (แช่แฟ้บคำนี้วิบัติไหมเนี่ย)

ถ้าคุณคิดว่านี่คือวิวัฒนาการของภาษา ถือเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ต้องไปรณรงค์แก้ไขอะไร ผมถามอีกทีว่า คุณแน่ใจจริงๆเหรอครับ คุณอาจจะบอกว่าก็เขียนเล่นๆ ไม่ได้จริงจัง ใครจะเอาภาษาพวกนี้ไปใช้จริงๆกันเล่า ถ้าอ่าน (ฟัง) ไม่รู้เรื่องก็อย่ามาอ่านสิ ชั้นก็เอามาใช้เขียนในเรื่องส่วนตัวเท่านั้น แต่ได้ยินจากคุณ chubby ว่าในรายงานของนักศึกษาปริญญาตรีก็มีการนำไปใช้กันแล้ว จะตั้งใจหรือเพราะว่าชินจนเป็นนิสัยก็ตาม (บอกแล้วว่ามันต้องไปหัดคัดหลังเลิกเรียนแน่ๆ) ต่อไปเมื่อคุณใช้มันจนแยกไม่ออกว่าอันไหนเขียนถูกอันไหนแอ๊บแบ๊ววิบัติ มันก็จะกลืนเข้ากับภาษาทางการ และเมื่อถึงตอนนั้นต่อให้เลือกที่จะไม่อ่านก็ทำไม่ได้แล้วครับ จึงอยากให้คนใช้ภาษาวิบัติเหล่านี้ คิดเผื่อผู้พิการทางสายตาบ้าง ว่าที่คุณกำลังพยายามเล่นกับภาษาให้มันแปลกใหม่ แตกต่างเนี่ย มันกำลังทำร้ายคนอีกกลุ่มนึงอยู่ด้วยนะครับ

ก่อนจากเรายังมีตัวอย่างให้เครียดกันอีกสอง

1. วัดดีไอ เข้าก็ไม่รุจะพุดอาไลอะนา

ยังงัยก้อขอห้ายสอบติดโรงเลียนดี ๆ

แล้วก้อขอห้ายเลียน เกงขื่น ๆ เลื่อยๆ

เข้าจาเปงกำลังจายห้ายละกาน

เข้าขอบคุนแกม่าก มากกกกกกกกกก ทียอมเปงเพิ่อนกับคนอย่างเข้า

ยังงัยก่อขอฝากเพงนี้ไห้แกนะ

อย่าลืมคึดถึงเข้าด้วย ร่ากแกที่สุดในโลกกก

สากวันนึงเข่าจะพิสูตร์ห้ายแกเหนว่าเข้าเทบแค่หนาย 55

“นัทเจอเทอเมื่อไลต้องไปช้า
คิดถึงเท่อดันไม่โทหา
น่าหกอกหนา ที่เธอจะเอือมละอาเหลือเกิน
ถึงลืมวันเกิดเทอเมื่อวานนี้ ฉันยังจำขึ้นไจว่าเดือนนี้
ขออีกบี จากนี้จะเม๊มจะเมมไว้เลย
ก็ยังไม่ดีพ้อม แค่พ้อมจะพยยามห้ายเทอเห็น
ขอบคุรที่ไจเยน จะเปนยังไงๆก็ช่วยรนะ รอนะ
อย่าผึ้งไปรักไค อย่าผึ้งแอบไปชบไค
อย่าผึ้งมองไคนอกจากฉัน
ก่อจะรับประกัน ก้อรับป่ะกัน
จะเปนคนน้าน เปนคนน้านน
ค.ไนฝัน เธอช่วยไว้ไจ”

เขาขี้เกียดเขียนและ โชงดีนะไอ

ปอลอ. อย่านอนดึกมาก เดียวปอดลง (ปอดลง แปลว่าอะไรวะ)

2. ปรัชญาชีวิตจากน้องโบนัส

ลัลล๊า~ อารมดีค๊ะ อารมดี
ช่วงนิมีฟามสุกสะรานจัย
สถานนะกานดีขึ้นจากเมื่อก่อนนน

ชีวิดด ขึ้นๆ ลงๆ เริ่มจะปงงงง’
ชั้นคงจะป่อยตัวตามซาบายย
ปัยอย่างนิ ซั๊กกพักก*
เหนื่อยมามากล๊า ขอพักผ่อนมั่ง
เลิกกดดันกันดั้ยแล้ว
บางอย่างมันก้อต้องชั้ยเวลา
เพื่อที่จะพิสูดมันชิมิ...
นิสัยคนเรามันมั่ยเหมือนกันน
ปอ จุด ลอ จุด >> บางทีชีวิดของเรา
อาจจะต้องกานสิ่งใหม่ๆ
แต่คงยังขาดสิ่งเก่ามั่ยดั้ย*

related links : 

วันภาษาไทยแห่งชาติ : ยังพอมีหวังหรือสายเกินแก้ ?

ABAC Poll

วิวัฒนาการทางภาษาของปัญญาชน ? 

ป.ล. เปื้อนๆ นุ้งเชนป๊วดหัว จูบู้ๆ งุ้งงิ้ง