สวัสดีครับแฟนบล็อกปอมทั้งหลาย ผมเชน หยินและหยางครับ วันนี้ปอมอู้ครับ ผมเลยมาอัพแทนเป็นการชั่วคราว หุๆ (ผัวะ! โดนปอมตบ) จริงๆไม่ใช่หรอกครับ คราวนี้เป็นการเขียนบล็อกร่วมกันระหว่างปอมกับผมต่างหาก หวังว่าคนอ่านจะเพลิดเพลินกันตามสมควรนะครับ

 

เอนทรี่นี้สืบเนื่องหลังจากผมรู้ว่าปอม "อ่าน" ข้อมูลทางคอมพิวเตอร์ด้วย "ตาทิพย์"

 

ตาทิพย์คืออะไร?

 

ตาทิพย์คือโปรแกรมที่พัฒนาโดยคนไทยครับ มันคือเครื่องมือที่จะแปลงตัวอักษรให้เป็นน้ำเสียงเหน่อๆของผู้หญิงคนนึงให้ผู้พิการทางสายตาได้รับข้อมูลข่าวสารทางคอมพิวเตอร์ได้ 

 

พอรู้ดังนี้แล้ว เวลาผมเขียนเมลหาปอม ผมก็จะพิมพ์อย่างระมัดระวังครับ ตรวจทานพยัญชนะ วรรณยุกต์ต่างๆ กลัวว่าถ้าพิมพ์ผิดแล้วมันจะทำให้ตาทิพย์อ่านไม่ออก ส่งผลให้ปอมก็อ่านไม่ออกไปด้วย

 

ทันใดนั้นเกิดความสงสัยครับว่า เอ ผมตั้งใจพิมพ์ให้มันถูกต้อง ใช้ภาษาไทยอย่างถูกหลัก จึงไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าเกิดคนกลุ่มนึงก็ตั้งใจเหมือนกัน แต่ตั้งใจเขียนภาษาไทยให้ไม่ถูกต้องและผิดหลักล่ะ ตาทิพย์มันจะอ่านออกไหม ผู้พิการทางสายตาจะรับสารได้ไหม อืมน่าสนๆ

 

ว่าแล้วผมกับปอมก็เลยทำการทดสอบกันครับ โดยผมไปขอน้องไอ (นามสมมติ แต่เหมือนชื่อจริงเลย แถมลิงค์ให้ด้วยเพื่อเป็นการขอบคุณ 555) ให้ช่วยส่งข้อความที่คิดว่าวิบัติสุดๆมาหน่อย จะเอามาให้ตาทิพย์อ่านให้ปอมฟังดู

 

แล้วน้องไอก็ไม่ทำให้ผมผิดหวังครับ สิ่งที่น้องคัดมาให้ "วิบัติ" ได้แบบวินาศจริงๆ ขนาดที่น้องไอถึงกับออกปากเลยว่า "อ่อย พี่เชนขา นุ้งไอปวดหัวค่ะ - -" " ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว คิดว่าทุกคนก็คงอยากลองฟังดูเหมือนกันว่า ภาษาวิบัติมันเป็นยังไงในการรับรู้ของผู้พิการทางสายตา

 

กติกาการฟัง ปอมอัดมาให้ฟังสองโหมดครับ อันแรก