คิดว่าเพื่อนๆ คงน่าจะเคยผ่านหูผ่านตาข่าวการเชิญชวนให้ไปอ่านหนังสือเสียงให้คนตาบอดฟังกันมาบ้างแล้ว และคาดว่าหลายๆ คน ก็คงเคยทำกิจกรรมอาสาสมัครนี้กันไปบ้างแล้ว แต่เคยมีใครอยากรู้บ้างไหมคะว่าหนังสือที่ตนอ่านให้คนตาบอดฟังนั้น คนตาบอดเค้าพูดถึงกันว่ายังไงบ้าง วันนี้เอนทรี่นี้เลยจะขอเม้าท์อาสาสมัครที่น่ารักทั้งหลายกันหน่อยค่ะ

 

พี่ปอม

 

เราคุยกันมาก็บ๊อยบ่อยเรื่องคนอ่านหนังสือเสียงให้คนตาบอดอย่างเราฟังเนี่ยะ เรียกว่า ฟังจบทีไร หรือไปฟังอะไร ใครอ่านมา เป็นความเคยชินของเราไปสะแล้วว่าต้องมานินทา อุ๊ย ไม่ใช่สิ...เรียกว่ามาเล่าให้พี่ฟังตลอดเลยนะว่าใครอ่านยังไง เป็นยังไง ดีไม่ดีแบบไหน แล้วพี่ก็บังเอิญใจตรงกับเราที่อยากจะเขียนไปบอกคนอ่านหนังสือให้พวกเราฟังว่า...พี่คะ น้องคะ ป้าคะ ลุงขา อ่านดี๊ดี ค่ะ หรือ เอ่อ... เร่งความเร็วอีกนิดส์ได้ไหมคะ แบบนี้หน่ะด้วยความที่อยากจะให้พวกเขารู้ แต่ด้วยเหตุผลหลาย ๆ อย่างทำให้ยังบอกเขาไม่ได้ครบทุกคน เลยขอเขียนมาเล่าให้พี่อ่านเพลิน ๆ ว่าทั้งหมดทั้งปวงที่เราฟังมา เราจัดให้ใครถูกใจเรามั๊กมัก หรือใครอ่านแล้วทำให้เรา...ง่วงได้บ้าง (ไม่เล่าถึงทุกเล่มที่ฟังนะพี่ เอาแค่ที่เราประทับใจนะ)

  

อ่านสมบทบาท

 

โอ้โห เรื่องอ่านหนังสือแล้วคนฟังมีอารมณ์ร่วมนึกไปว่าคน ๆ นั้นคือตัวละครตัวใดตัวหนึ่งในเรื่องนั้นจริง ๆ ขอยกมา 3 คนของเรื่องต่อไปนี้จ้ะ

 

คนแรก - คนที่อ่านเรื่อง "ปลายเทียน" (ผู้หญิง) แกอ่านดีนะ อ่านบทแม่ที่ใจดี เสียงก็ แม๊แม่ พออ่านบทเมียจอมจุกจิก ก็สุดจะเมีย พออ่านตอนเป็นเกาลัดก็วัยรุ่นก๋ากั่นได้ใจมาก เราว่าคุณป้าคนนี้ มีพรสวรรค์ทางด้านการใช้เสียงมาก คือแกเป็นคนเสียงใสด้วยฉะนั้นการอ่านมันเลยลื่นหูคนฟังแถมถ้าเสียงใส ๆ เนี่ยะสามารถอ่าน (ทำเสียง) ได้ในหลาย ๆ บทบาทสังเกตุสิพี่ ถ้าใครเสียงแหบ ๆ เนี่ยะ อ่านบทบาทของวัยรุ่นหรือแม่ที่แสนดีก็ไม่ค่อยให้กันนะ

 

คนที่ 2 - ขอยกให้ พี่ตู่ (ไม่รู้จักหรอกแต่พี่ปอมรู้ใช่มะ) ที่อ่านเรื่อง "รัตนโกสินทร์" ความจริงแล้วแกอ่านดีทุกเรื่องนะ แต่เรื่อง "รัตนโกสินทร์ "เนี่ยะ แกอ่านเสียงแม่เพ็ง ก็ทำให้เรานึกถึงแม่เพ็งออก พออ่านเสียงแม่พลับ (แม่พระเอก) ก็ทำให้เรานึกออก บางทีในหนังสือแม่พลับกินหมาก เราก็ฟังออกนะว่าแม่พลับกินหมาก (แกไม่ได้ทำเสียงเหมือนเคี้ยวอะไรหรอก แต่ทำเสียง.. บอกไม่ถูกสิ แต่คนฟังรู้หน่ะว่าตัวละครในเรื่องกินหมากจริง ๆ ) แล้วพออ่านบทเจ้าสัว ก็ทำเสียงได้ในแบบของผู้ชายอารมณ์ดี พ่อที่ดี ผัวที่กลัวเมียดีอะ ส่วนอีกเรื่องที่แกอ่านดีก็คือ "วุ่นวายสบายดี" แต่ที่ไม่ได้กล่าวถึงว่าแกอ่านแล้วสมบทบาทในเรื่องนี้ก็เพราะ ฟัง ๆ แล้ว แกทำเสียงตัวเอก คือ คุณหมอกลางหาวไม่เหมือนหน่ะ เลยไม่เอาดีกว่า

 

คนสุดท้ายของหมวดนี้คือ - คนที่อ่านเรื่อง "ในวารวัน" ความจริงแล้วเขาอ่านดีมากนะในทั้งสองเรื่องที่เราได้ฟังเขาอ่าน แต่ที่หยิบเรื่องนี้มาเพราะ อ่านแล้ว โดนมาก ทั้งฉากบรรยายที่ต้องใช้น้ำเสียงธรรมดา แกก็อ่านได้ดี พอบทบาทของนางเอกก็ฟังแล้วนึกออกเลยว่า แม่วันควรจะมีลักษณะท่าทางแบบไหน คือ หนังสืออธิบายไว้ยังไง แกอ่านได้แบบนั้นเลย ที่สำคัญคือ ในเรื่องนี้ ตัวเอกเป็นการเล่าเรื่องตั้งแต่เล็ก จนแก่ ของตัวเอก คือ แม่วันกับพ่อเทิด เชื่อไหมว่า แกไม่มีหลุดหน่ะ ตอนเด็กเป็นยังไง ตอนโตก็มีเสียงโทนนั้นอยู่แต่โตขึ้น ตอนแก่ก็แก่ขึ้น คือ พูดง่าย ๆ ว่า เสียงที่แกอ่าน พัฒนาไปตามวัยของตัวละคร ที่สำคัญคือ ไม่มีหลุด เพราะในเรื่องตอนสมัยตัวเอกเป็นเด็ก จะมีเด็กสองคนวัยใกล้ ๆ กันคือ แม่วันกับพ่อทูล น้องพ่อเทิด แกก็อ่านจนรู้เลยว่านี่ใครกำลังพูด ระหว่างแม่วัน หรือพ่อทูล

  

อ่านได้อารมณ์สุด ๆ

 

คนแรก - พี่ปอมคงไม่เคยฟังแน่ ๆ เลย ความจริงแล้วไม่ใช่คนเดียวหรอก สองคน แต่อ่านเรื่องเดียวกัน เรื่อง "เพชรพระอุมา"ฉบับอ่านโดยคอลฟิลด์นะ อ่านได้อารมณ์มากกกกกถึงมากที่สุด เป็นเรื่องแรกที่เราฟังหนังสือเสียง ฟังตอนอยู่ ป. 3 ชอบมาก ฟังผ่าน ๆ ไม่ได้จริงจังอะไร แต่รู้ว่าดีมาก พอโตขึ้นก็ไปหามาฟังจนได้อีก คุณป้าสองคนนั้น อ่านได้ ตื่น เต้น มาก คือเนื้อเรื่องแบบนั้นต้องให้คนแบบนั้นอ่าน (เสียงแบบนั้น) แหล่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว คือประมาณว่า ฉากยิงกันเนี่ยะ ป้าแกอ่านได้เห็นเลือดสาดกันเลยทีเดียว พอตอนที่จะมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้น แบบอ่านธรรมดามาอยู่ดี ๆ ป้าแกก็เร่งจังหวะขึ้นแบบคนฟังเนี่ยะ หายใจหายคอแทบไม่ทันกันเลย แถมเวลาอ่านฉากที่ต้องต่อสู้กับสิ่งลี้ลับนะ คือแบบ ไม่ต้องมีซาวด์อื่นประกอบเลย แกอ่านคนเดียวขนหัวก็ลุกซู่ขึ้นได้ เพราะฉะนั้น สองท่านนี้ให้เป็นนักอ่านประจำดวงใจเราตลอดกาลเลย (น่าเสียดายตรงที่เพชรพระอุมาอ่านโดยสองท่านนี้ เก่ามาก เลยมีเหลือไม่ครบ บางตอนก็หาย บางตอนก็เทปพัง ต้นฉบับไม่มีเก็บไว้นะเท่าที่รู้ เสียดายมาก)

 

คนที่ 2 - คนที่อ่านเรื่อง "อตีตา" ความจริงคนนี้ก็อ่านหลายเรื่องนะ อย่างบางเล่มของ "lord of the ring" ภาคภาษาไทยก็เคยอ่าน "Harry Potter" บางเล่มก็เคยอ่าน แต่เราว่า แกอ่าน "อตีตา" เนี่ยะ ได้อารมณ์สุด ๆ คือพี่แกแบบ พอถึงตอนท่อนร้องเพลง แกก็ร้องขึ้นมาจริง ๆ ความจริงแล้วแกไม่ได้ใช้เสียงอะไร (differentiated voices) หรอก แต่ทุกบท ทุกตอน ของทุกตัวละครพี่แกอ่านได้ชัดเจนมาก ต่างจากเรื่องเพชรพระอุมานะที่เขาจจัดะจังหวะการอ่านที่ต่างกันในแต่ละฉาก แต่คนนี้ คือ ก็ในระดับเดียวกันหมด แต่ อ่านดี คือคิดสภาพเอาเองว่า แกคงเหมือนคนประเภทตลกหน้าตายอะไรประมาณนั้นแหล่ะ ที่สำคัญคือ