สุดประทับใจกับบริการของ BTS
posted on 16 Feb 2009 20:15 by nupomme in blindคราวก่อนที่เอา ข่าวเกี่ยวกับการฟ้องร้องรถไฟฟ้า BTS ในเรื่องเกี่ยวกับการจัดสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น ลิฟต์ ให้คนพิการ (รถเข็น) สามารถเข้าถึงและใช้บริการได้มาบอกเล่าให้ได้อ่านกัน ก็เกิดกลัวว่าเดี๋ยวคนอ่านจะเข้าใจผิดไปว่ามีแต่เรื่องแย่ๆ เกี่ยวกับรถไฟฟ้า BTS ทั้งๆ ที่ความจริงมันก็มีด้านดีเหมือนกัน (จากประสบการณ์ของเราเอง) วันนี้เลยอยากจะลืมเรื่องสาธารณูปโภคสิ่งก่อสร้างกันชั่วคราวค่ะ (แต่ไม่ใช่ลืมไปเลยนะ) แล้วมาดูกันถึงเรื่องบริการบ้างค่ะ
หลายปีที่แล้ว ตอนก่อนที่จะมาเรียนต่อที่อังกฤษ เราได้มีโอกาสทำงานเป็นคนตรวจพิสูจน์หนังสืออักษรเบรลล์ที่หน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง ต้องเดินทานจากบ้านไปทำงานทุกวัน เพื่อความสะดวกเลยย้ายไปอยู่บ้านคุณย่าที่สุขุมวิท เลยได้ใช้บริการรถไฟฟ้า BTS เป็นประจำทุกวัน และเพราะได้ใช้บ่อยอย่างนี้นี่เอง เลยมีเรื่องราวเรียกรอยยิ้มให้เราเก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆ มากมาย ได้เก็บเอามาเล่าให้เปิ้ลฟังก็เยอะ จนเปิ้ลแซวว่า "แกน่าจะเขียนรวมเล่มนะ เผื่อเอาไปให้BTS เค้าดู แล้วอาจจะได้ตั๋วฟรีตลอดชีพ ฮ่าๆๆ" แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้มีโอกาสบันทึกเรื่องราวลงเป็นตัวอักษรเลย วันนี้เลยกะว่าจะเอามาเขียนเล่าให้เพื่อนบนบล๊อกอ่านกันหน่อยดีกว่า
ความทรงจำดีๆ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นบริการที่ได้รับจากพนักงานของ BTS ไม่ว่าจะเป็นคุณ รปภ. คุณคนขับรถไฟ คุณแม่บ้าน และคุณเจ้าหน้าที่ที่ตู้ขายตั๋ว นอกจากนั้นก็ยังมีผู้โดยสารใจดีที่ได้เจอบน BTS อีกหลายคน...
คุณ รปภ. คนแรกที่รู้จักชื่อและเราจำได้แม่นก็คือ คุณ รปภ. คมสัน (ขออนุญาตเอ่ยชื่อนะคะ) จำได้ว่าคุณ รปภ. คนนี้ตอนนั้นประจำอยู่ที่สถานีทองหล่อที่เราต้องขึ้นทุกวัน ครั้งแรกที่เจอเค้าเดินเข้ามาทักพร้อมกับแนะนำตัว (ทำถูกหลักการเข้ามาพูดคุยกับคนตาบอดเลยนะนี่) แล้วเค้าก็ถามชื่อเรา หลังจากนั้นดูเหมือนว่าคุณ รปภ. หลายๆ คนจะรู้จักเราไปโดยปริยาย เคยมีครั้งหนึ่งไปลงที่สถานีชิดลม (ซึ่งไปไม่บ่อยนัก) ได้เจอคุณ รปภ. คนหนึ่งเข้ามาทักว่า "สวัสดีครับ คุณปอม" เรางงเลย เอ่อ...รู้จักเราได้ไงเนี่ย...แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่ดีอ่ะนะ ที่วันๆ คุณ รปภ. เค้าก็เจอคนเยอะแยะ แต่ก็ยังจำเราได้ (แต่ก็คงไม่ยากเพราะคนตาบอดใช้รถไฟฟ้าคงมีนับจำนวนได้) ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกเราจะถามเค้าว่ารู้จักชื่อเราได้ไง แล้วเค้าตอบว่าจากคุณ รปภ. คมสัน นั่นแหล่ะ เพราะรู้สึกเค้าจะย้ายมาจากสถานีทองหล่อ
หน้าที่ของคุณ รปภ. เวลามีคนตาบอด (ศัพท์เทคนิคของคนรถไฟฟ้าที่ใช้เรียกพวกเราคนตาบอดคือ “พิเศษ 60 ตา”) ก็คือเปิดประตูพิเศษด้านข้างให้เราเดินเข้าอย่างสบาย (แต่ที่จริงเราชอบเสียบตั๋วเดินเข้าเองมากกว่า) แล้วก็นำทางเราขึ้นไปตรงชานชาลา เพื่อรอส่งขึ้นรถ (เค้าจะส่งเราขึ้นประตูแรกหลังคนขับ เพื่อที่ว่าคนขับจะได้ช่วยดูแลได้ด้วย) จากนั้นคุณ รปภ. ที่สถานีต้นทางที่เราขึ้นก็จะวอบอกต่อๆ กันไปว่ามีผู้โดยสารตาบอดกำลังเดินทางอยู่บนรถ และจะไปลงปลายทางที่สถานีไหน เพื่อให้คุณ รปภ. ที่สถานีปลายทางมารอรับที่ประตูรถ และอำนวยความสะดวกให้พวกเราจนออกจากสถานีนั่นแหล่ะจึงจะหมดหน้าที่ของคุณ รปภ. ที่สถานีปลายทาง
ตามความเข้าใจของเราคือคุณ รปภ. ส่งพวกเราตรงบันไดทางออกที่เราต้องการเท่านั้นก็น่าจะหมดหน้าที่ของเค้า แต่โดยมากแล้วคุณ รปภ. จะไม่หยุดอยู่แค่หัวบันได หากแต่จะเดินลงไปส่งถึงพื้นข้างล่างเลย เท่านั้นก็นับว่าประทับใจมากพอแล้วนะคะ แต่มีหลายครั้งที่ทำให้เราประทับใจมากยิ่งขึ้นไปอีกค่ะ
ครั้งแรกคือตอนหลังจากที่เราพึ่งผ่าตัดตาครั้งสุดท้ายเสร็จใหม่ๆ และพึ่งรับรู้ความจริงอันเจ็บปวดว่าตาของเราจะไม่กลับไปมองเห็นเหมือนเดิมอีก ต้องเริ่มหัดใช้ไม้เท้าช่วยในการเดินทางแล้ว ครั้งนั้นเรากลับจากไปประชุมคณะทำงานเพื่อจัด English Camp ของชมรมเยาวชนตาบอดไทยที่เราได้ริเริ่มไว้ตั้งแต่ก่อนเข้าผ่าตัด เรานั่งรถไฟฟ้ากลับมากับเปิ้ล แต่เราลงก่อนที่สถานีทองหล่อ ส่วนเปิ้ลจะไปลงปลายทางที่อ่อนนุช และด้วยความเป็นห่วงของเปิ้ลที่เรายังปรับตัวกับสภาพการมองเห็นแบบใหม่ไม่ค่อยได้ เปิ้ลเลยลงจากรถไฟพาเราลงมาส่งที่สถานีด้านล่าง แต่เปิ้ลออกมาจากสถานีไม่ได้ เพราะไม่งั๊นต้องจ่ายตังค์อีกที เปิ้ลเลยฝากฝังให้คุณ รปภ. พาเราออกไปส่งที่บันไดเพื่อลงไปรออาที่จะมารับด้านล่าง เราลงไปรออยู่พักหนึ่งอาก็ยังไม่มา สักพักก็ได้ยินเสียงเปิ้ลทักมาว่า "อายังไม่มาเหรอ" ปรากฎว่าเรามารู้ทีหลังว่าเปิ้ลรอยืนดูให้แน่ใจว่าอามารับเราเรียบร้อย แต่เห็นอายังไม่มาสักที คุณ รปภ. เลยพาเปิ้ลออกมาจากสถานีเพื่อลงมาหาเรา มารอส่งเราให้กับอาก่อน แล้วค่อยพาเปิ้ลกลับไปขึ้นรถไฟขบวนถัดไป
อีกครั้งหนึ่ง เรากับเปิ้ล (อีกแล้ว) ไปไหนกันมาก็จำไม่ได้ จำได้แค่ว่าต้องไปลงที่สถานีนานาที่พวกเราไม่ค่อยคุ้น เพื่อจะไปรอพี่สาวเปิ้ลที่ทำงานอยู่แถวนั้น จะได้นั่งรถพี่กลับบ้านด้วยกัน พอพวกเราไปถึงสถานีก็มีคุณ รปภ. มายืนรอรับพวกเราที่ประตูรถแล้ว เค้าพาเราสองคนออกจากสถานีตามปกติ ส่งพวกเราตรงหัวบันได (ที่จริงเค้าอยากส่งถึงด้านล่าง แต่เปิ้ลยืนยันแข็งขันว่าลงเองได้) พอมาถึงด้านล่างพวกเราก็มายืนรอพี่สาวเปิ้ลกันตรงจุดที่นัดไว้ ซึ่งไม่ห่างจากบันไดสถานีเท่าไหร่ รอ ร๊อ รอ พี่สาวก็ยังไม่มาสักที ผ่านไปนานพอสมควรพวกเราก็ยังรออย่างอดทน และแล้ว...คุณ รปภ. ซึ่งพวกเราสันนิษฐานว่าคงยืนมองจากสถานีด้านบน ก็ลงมาถามพวกเราว่าโอเคมั๊ย พี่ยังไม่มาอีกเหรอ พวกเราประทับใจมากค่ะ ที่ความจริงพวกเราออกนอกสถานีรถไฟฟ้าแล้ว หน้าที่ของเค้าก็น่าจะจบไปแล้ว แต่เค้าก็ยังอุตส่าห์เป็นห่วงรอดูให้แน่ใจว่าพวกเรามีคนมารับเรียบร้อย
มีบางครั้งเหมือนกันที่การสื่อสารระหว่างคุณ รปภ. แต่ละสถานีเกิดมีความผิดพลาด ทำให้พอเราไปถึงสถานีปลายทางแล้ว อาจจะไม่เจอคุณ รปภ. มายืนรอรับที่ประตูรถไฟ ส่วนใหญ่ถ้าเป็นแบบนี้เราก็จะไม่รอค่ะ แต่จะหาทางเดินลงไปเอง (ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะมีผู้โดยสารที่ลงสถานีเดียวกันพาลงไปด้วย)
แต่มีอยู่วันหนึ่งค่ะ วันนั้นเราก็กลับจากทำงานตามปกติ พอเราลงจากรถมาได้ ก็ไม่เจอคุณ รปภ. มายืนรอรับ อ๊ะ ไม่เป็นไร สถานีนี้คุ้นเคยอยู่แล้ว เดินอยู่ทุกวัน ลงไปเองได้สบายมาก กำลังจะก้าวขาออกเดินอย่างมั่นใจก็ปรากฎว่าได้ยินเสียงเปิดประตูรถทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงพูดและมีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาแตะศอกเราไว้ "รอก่อนนะครับ รปภ. กำลังมา" ให้ทายค่ะว่าคุณผู้ชายคนนั้นคือใคร...
ทายถูกกันมั๊ยคะว่าเค้าคือใคร...
อ่ะ...เฉลยค่ะ...คุณคนนั้นคือคนขับรถไฟค่ะ เค้าเปิดประตูออกมาจากห้องคนขับ (เรียกงี๊ป่าวนะ) เพื่อมาบอกเราให้รอแป๊บ คุณ รปภ. กำลังมา เท่านี้ก็โอเคแล้วนะคะ เราก็นึกว่าบอกเสร็จแล้วเค้าก็คงจะกลับเข้าประจำที่คนขับเหมือนเดิม เพื่อพาผู้โดยสารคนอื่นๆ เดินทางต่อไป แต่...คุณคนนี้ไม่ค่ะ เค้าบอกเราเสร็จ เค้าก็ยืนปักหลักรออยู่กับเราตรงนั้นแหล่ะค่ะ (เราพยายามบอกเค้าว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวเรารอคนเดียวได้ แต่ก็ไม่เป็นผลค่ะ) เค้ารอจนกว่าคุณ รปภ. จะวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นบันไดมาถึง แล้วรับเราต่อจากคุณคนขับเพื่อพาลงไปส่งตามปกติ ผลปรากฎว่าวันนั้นผู้โดยสารบนรถไฟฟ้าทั้งขบวนเลยต้องหยุดรอส่งผู้หญิงตาบอดคนหนึ่งไปด้วย!!!
และนี่ก็คือตัวอย่างเรื่องราวความประทับใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เราได้รับจากการเดินทางด้วยรถไฟฟ้า BTS ค่ะ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทาง BTS จะยังรักษามาตรฐานการให้บริการทุกระดับประทับใจแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ค่ะ
ป.ล. มีอีกเรื่องที่เกี่ยวกับประสบการณ์การใช้บริการบนรถไฟฟ้าที่เคยเขียนเล่าไว้นานแล้วค่ะ "เอ่อ...ผมขอยืมไม้เท้าหน่อยได้ไหมครับ" ลองเข้าไปอ่านเพิ่มเติมกันได้ค่ะ
รปภ. น่ารักมาก ๆ เลยอะ เสียดายคนตาดีไม่ค่อยมีโอกาสได้ชื่นชมความน่ารัก อิอิ
#1 By K9 on 2009-02-16 20:54