A blind says : all the mysteries unveiled

แหะๆ สวนกระแสกับคนอื่นสุดๆ ในขณะที่ Exteen มีกิจกรรม June write ให้สมาชิกได้เขียนเอนทรี่กันทุกๆ วัน แต่สำหรับเราเดือนนี้เขียนไปเอนทรี่นึงแถวๆ ต้นเดือน โผล่มาอีกทีก็สิ้นเดือนพอดี :P  

วันนี้มีเรื่องอยากเล่าค่ะ เลยโผล่มาอัพบล๊อกได้ เป็นเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ สองเรื่องที่ไม่เกี่ยวกัน (ยกเว้นคำว่า “น้ำ”) เรื่องนึงให้ความรู้สึกขำเล็กๆ แต่อีกเรื่องนึงให้ความรู้สึกดีๆ ค่ะ  

เรื่องแรกเป็นเรื่องขอน้ำปลาแท้ตราปลาหมึกของไทยเราที่ โก อินเตอร์ มาขึ้น shelf ที่เทสโก้สาขาใกล้บ้าน (และมหาวิทยาลัย) ของเราค่ะ

ความจริงเมื่อก่อนเทสโก้สาขานี้ก็ไม่ได้มีเครื่องปรุงไทยๆ อย่างน้ำปลา กะทิ หรือเครื่องแกง มาวางขายหรอกนะคะ ทั้งๆ ที่มหาวิทยาลัยเรามีนักเรียนไทยมาเรียนเฉลี่ยปีละเกือบร้อย มาตั้งนานแล้ว (จำนวนนี้อาจฟังดูเยอะ แต่คงไม่ต้องบอกว่าแพ้นักศึกษาจีนขาดลอยค่ะ)

สมัยก่อนถ้าอยากซื้อเครื่องปรุงอาหารไทยพวกเราต้องนั่งรถเมล์เข้าเมืองเพื่อไปซื้อที่ร้านไทยกันค่ะ แต่เมื่อสามปีก่อนมีร้านของคนเกาหลีมาเปิดในช้อปปิ้ง เซ็นเตอร์ (ที่เทสโก้ตั้งอยู่ด้วย) ร้านนี้ชื่อ Fresh Asia คือไม่ได้ขายแต่ของไทยอย่างเดียว แต่ยังมีเครื่องปรุงและอาหารของชาติอื่นๆ เช่น จีน เกาหลี ญี่ปุ่น มาเลเซีย วางขายด้วย ก็นับว่าเป็นโชคดีของพวกเรานักเรียนไทยที่ไม่ต้องถ่อสังขารเข้าเมืองไปแบกข้าวไทยถุงละห้ากิโลขึ้นรถเมล์กันมา (ความจริงเทสโก้ก็มีข้าวไทยขายอยู่แล้ว แต่แค่กิโลเดียว ไม่จุใจค่ะ อิๆ)

คงไม่ต้องบอกว่าร้าน Fresh Asia (หรือที่เราเรียกกันย่อๆ ว่า FA) จะขายดีขนาดไหน...

วันดีคืนดีพวกเราก็เดินไปเจอว่าเทสโก้ไปเอาเครื่องปรุงอาหารไทย (อย่างที่ยกตัวอย่างข้างบน) มาวางขายแข่งบ้าง ในราคาที่ถูกกว่านิดนึง ตอนแรกพวกเราก็ไม่ค่อยอยากส่งเสริมพฤติกรรมแบบนี้เท่าไหร่ คืออยากให้ร้านเล็กๆ เค้าอยู่ได้ด้วยการพยายามไปซื้อของพวกน้ำปลา กะทิ อะไรพวกนี้จาก FA เหมือนเดิม แต่วันนี้เผอิญไม่รู้เพื่อนเรานึกยังไง ลองซื้อน้ำปลาตราปลาหมึกจากเทสโก้แทน พอมาดูบิลปรากฎว่าได้เห็นความไม่ค่อยประสากับอาหารเอเชียของฝรั่งค่ะ คือแทนที่ที่บิลจะเขียนว่า “fish sauce” เค้ากลับเขียนว่า “squid sauce” แทนไปซะนั่น ฮ่าๆๆ

จะว่าไปมันก็อาจจะไม่ใช่ความไม่ประสาอาหารเอเชียของฝรั่งไปซะทั้งหมดหรอก ก็แหม...ของข้างในเป็นน้ำปลา แต่ไปตั้งชื่อแบรนด์และแปะฉลากเป็นรูปปลาหมึกอ่ะ คนก็เข้าใจผิดกันได้แหล่ะเนอะ

ใครเป็นนักการตลาดช่วยให้ความกระจ่างหน่อยสิคะว่าแบบนี้มีผลกับด้านการตลาดของสินค้าตัวนี้บ้างมั๊ย เพราะตัวผู้บริโภคอาจถูก mislead จากชื่อแบรนด์หรือฉลากได้

เอาล่ะค่ะ...จบเรื่อง “น้ำปลา” ไปแล้ว คราวนี้มาเล่าเรื่อง “น้ำใจ” กันบ้างค่ะ

ย้ายโลเกชั่นของเรื่องจากเทสโก้มาเป็นที่ร้านเกาหลี FA ค่ะ คือธรรมดาพวกเราจะช้อปอาหารจำพวกผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ ฯลฯ ที่เทสโก้กันจนเสร็จเรียบร้อย ขากลับก็จะแวะไปที่ร้าน FA ทุกครั้งเพื่อซื้อเครื่องปรุงหรืออาหารแห้งอื่นๆ ที่หาไม่ได้ที่เทสโก้ค่ะ เช่น ทอดมัน ลูกชิ้น มาม่า ฯลฯ

เผอิญว่าร้าน FA นี้เค้าให้อารมณ์ความเป็นเอเชียสุดๆ ค่ะ คือร้านเล็กๆ ที่อัดแน่นไปด้วยชั้นวางของและสินค้านานาชนิด (แม้แต่กลิ่นก็ยังใช่เลย) และเนื่องจากร้านเล็กมากนี้เอง ธรรมดาเราจึงมักจะยืนรอเพื่อนเราพร้อมรถเข็นใส่ของอยู่ที่หน้าร้าน เราก็ยืนรอของเราไปเรื่อย ไม่ได้คิดอะไรมาก พยายามยืนดูลมหายใจ ดูจิตของตัวเองไป...

สมัยก่อนตอนที่เจ้าของร้านเค้ายังมาดูแลร้านเอง (ได้ข่าวว่าเป็นเด็ก Ph.D ที่มาเรียนที่มหาวิทยาลัยของเรา แต่หัวใสเรียนไปด้วยทำธุรกิจไปด้วย) เวลาที่เค้าขนข้าวออกมาจัดวางไว้หน้าร้านแล้วเจอเรายืนรออยู่ เค้าก็จะส่งเสียงทักทายมาเป็นภาษาอังกฤษสไตล์เกาหลี เท่านี้เราก็รู้สึกดีถึงความเป็นมิตรของเค้าแล้วนะ

น่าเสียดายที่เดี๋ยวนี้เจ้าของร้านไม่ค่อยมามากเท่าเมื่อก่อนแล้ว เค้าจ้างคนอื่นให้มาทำหน้าที่ต่างๆ แทน และหนึ่งในนั้นก็คือแคชเชียร์ค่ะ อยากบอกว่าแคชเชียร์นี่แหล่ะค่ะที่ทำให้เราประทับใจ...เท่าที่รู้แคชเชียร์คนนี้เป็นคนล่าสุดที่อยู่มานานพอควร

วันหนึ่งเมื่อสามอาทิตย์ก่อน เราก็ยืนรอเพื่อนอยู่หน้าร้านตามปกติ...แต่แล้วก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเดินเข้ามาทัก ตอนแรกนึกว่าใครจะมาถามอะไร แต่ปรากฎว่าคุณแคชเชียร์เดินเข้ามาแนะนำตัวเองว่าเค้าเป็นพนักงานของ FA นะ เค้าเอาเก้าอี้มาให้เรานั่งรอค่ะ เพื่อนเราบอกว่าเค้าว่าเค้าเห็นเราทุกอาทิตย์ ก็เลยเอาเก้าอี้มาให้นั่ง (ทั้งๆ ที่เพื่อนเราก็ไม่ได้เข้าไปซื้ออะไรนานเท่าไหร่) แต่ไอ้ความมีน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้แหล่ะที่ทำให้เรารู้สึกประทับใจ จนตอนนี้ผ่านไปแล้วสามอาทิตย์เค้าก็จะออกมาจากร้าน เอาเก้าอี้มาให้เราทุกครั้ง ทันทีที่เพื่อนเราเดินเข้าร้านไปซื้อของ ดีใจที่ได้เจอคนน่ารักๆ ค่ะ (เพื่อนเรากระซิบว่าหน้าตาก็น่ารักด้วย)