ร่วมชายคากับคนตาบอด

posted on 11 Mar 2010 01:01 by nupomme in blind

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ แหะๆ เดี๋ยวจะโดนหาว่าดองบล๊อกนานเกินไป วันนี้เลยไปขอร้องแกมบังคับให้พี่พิ๊งค์กี้ของเรามาเป็นแขกรับเชิญช่วยเขียนบล๊อกแทนให้หน่อย ไหนๆ ก็อ่านบล๊อกในมุมมองของคนตาบอดกันมามากแล้วนะคะ วันนี้ลองมาอ่านดูกันบ้างว่าแล้วคนตาดีที่อยู่กับคนตาบอดมาระยะหนึ่งแล้วเนี่ย เค้าคิดไงกับเรา (ไม่รู้วางยาตัวเองรึป่าวนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ) เชิญอ่านและคอมเม้นต์กันได้เต็มที่เลยค่ะ

  

สวัสดีทุกท่านที่ติดตามอ่าน nupomme’s blog นะคะ

 

ฤกษ์งามยามดีวันนี้ ดิฉันได้รับเกียรติจากหนูปอมให้มาเป็นแขกรับเชิญร่วมแจมงานเขียนลงในบล็อกสุดฮิปของเธอ ในฐานะผู้มีประสบการณ์ (พอประมาณ) ในการอยู่ร่วมบ้านกับคนตาบอดค่ะ สิริรวมเวลาที่ได้เป็นแฟลตเมทกับหนูปอมปีนี้ก็เข้าปีที่สามพอดิบพอดี ฮ่าๆๆ หนูปอมเอ๋ยยยย ได้ออกรายการนั่งยางโชว์กันก็คราวนี้ล่ะนะ เสร็จตรู

  ดิฉันจะเริ่มต้นอย่างไรดี  ชั่วชีวิตดิฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาเข้าสู่ วงการนี้เลยค่ะ  และดิฉันขอเตือน.... เอ่อ.... อะแฮ่ม ... ขอบอก ... คุณๆ ทั้งหลายว่าวงการตาบอดนี้กว้างขวางและแน่นเหนียวกว่าที่คุณคิด และเมื่อคุณก้าวเท้าเข้ามาแล้วจะหาทางกลับออกไปอีกมิได้ประหนึ่งก้าวเข้ามาในเขาวงกต (ฮ่าๆๆ)  ชีวิตคุณจะได้รับการชักนำลึกลงไป ลึกลงไป และลึกลงไปจนในที่สุดคุณแทบจะรู้สึกว่าอักษรเบรลล์นูนๆ  หนังสือเบรลล์เย็บสันห่วงเล่มใหญ่ๆ  ไม้เท้านำทางหัวกลมๆ  และเสียงโปรแกรมตาทิพย์ (โปรแกรมเสียงอ่านจากคอมพิวเตอร์...ที่เสียงอ่านโมโนโทนได้ใจมากๆ เหมือนมีโอบีวันจากหนังซไฟสตาร์เทร็กอยู่ใกล้ๆ) ได้แทรกซึมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคุณ  ทุกๆ วัน จะโดยตั้งใจหรือเต็มใจหรือไม่ก็ตาม  คุณจะได้รับการอัพเดทข่าวคราวในแวดวง ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยีใหม่ๆสำหรับคนตาบอด ข่าวคราวของเพื่อนๆ ตาบอดรอบโลก หนังสือเสียงเล่มใหม่ๆ พร้อมเมาท์....เอ่อ...นำเสนอให้ฟังอีกต่างหาก ว่าคนนี้อ่านดี คนนี้อ่านน่าหลับ   วันดีคืนดีก็จะไม่ได้มาแค่ข่าว แต่มาทั้งเสียงและตัวเป็นๆ ของกลุ่มเพื่อนใหม่ให้คุณได้ทำความรู้จัก  และเมื่อรู้ตัวอีกทีคุณอาจจะเป็นเหมือนดิฉัน....ที่ปัจจุบันอ่านหนังสือเสียงเสร็จสิ้นไปแล้วสี่เล่ม... แถมเมื่อเจอเพื่อนๆ น้องๆ ตาบอดหน้าใหม่ๆ อาจจะได้รับการทักทายแหม่งๆ ว่า แหม....พี่เสียงเหมือนในเทปที่อ่านเลยค่ะ..... รู้สึกภูมิใจแบบแปลกๆ บอกไม่ถูก คงคล้ายๆ ดาราถูกทักว่า แหม...สวยเหมือนที่เห็นในทีวีเลยนะคะ ฮ่าๆๆๆ  การอยู่กับคนตาบอดได้อะไรมากกว่าที่คุณคิดนะคะ ขอบอก.... ดิฉันนั่งคิดทบทวนไปมาว่าข้อดีของการอยู่กับคนตาบอดมีอะไรมั่ง ที่ไม่เหมือนการอยู่กับคนตาดี  อย่างแรกเลยคือมันฝึกให้ดิฉันกลายเป็นคนถี่ถ้วนมากกว่าเดิม ปกติจากที่เคยอีเหละเขละขละวางนู่นวางนี่ไม่เป็นที่เป็นทาง ไม่ค่อยจะเป็นระเบียบ อย่างนั่งเก้าอี้เสร็จแล้วลุกออกไปอย่างนั้น ไม่ดันเก้าอี้เข้าใต้โต๊ะ หรือวางมีดวางส้อมทิ้งไว้บนโต๊ะ กะว่าแป๊ปนึงจะมาเก็บล้าง ดิฉันก็ทำไม่ได้อีกแล้ว เมื่อวันหนึ่งดิฉันทำปอมขาเขียวเพราะเดินชนเก้าอี้ที่ดิฉันวางทิ้งไว้อย่างจัง  นี่ยังดีที่ปอมไม่เคยได้แผลเพราะถูกมีดที่ดิฉันวางทิ้งไว้ในอ่างน้ำบาดมือเอานะคะ แต่แค่นี้ดิฉันก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว  ยังไม่นับรวมกับที่ตอนพาปอมเดินตกบันได เพราะตัวเองเดินชมนกชมไม้เพลินจนลืมบอกน้องว่ามีบันไดอยู่ข้างหน้า และตอนที่กำลังทำกับข้าวและเปิดฝาตู้ห้องครัวทิ้งไว้จนปอมเดินหัวโขกดังโป๊กอีก...... เฮ้อ....ชาติหน้าต้องไปใช้หนี้ปอมอีกแหง่มๆ  ข้อดีนอกเหนือจากนั้น ....อะแฮ่ม....อันนี้อาจส่วนตัวและติดเรทเล็กน้อย.... เขินค่ะบอกตรงๆ แต่ก็จะหน้าด้านบอก คือผู้หญิงอ่ะนะคะ  เวลาอยู่บ้านบางทีก็รู้สึกอยากอิสระเป็นส่วนตัว ไม่มีอะไรรัดรึงให้อึดอัด อย่างการใส่บราตลอดเวลา เป็นต้น ถ้าอยู่บ้านกับปอมสองคน ดิฉันก็ไม่ต้องกังวลกับการแต่งตัวให้มิดชิด วันดีคืนดีอาจจะอยากลุกมาใส่สายเดี่ยว เอวลอย ขาสั้น  มินิสเกิร์ต ก็สามารถทำได้  และไม่เป็นมลพิษทางสายตาของใครอีกต่างหาก (ยกเว้นตัวเอง) ส่วนปอมเสียเปรียบหน่อย เพราะจะใส่อะไรก็ต้องเรียบร้อย เพราะมีสายตาดิฉันจับจ้องอยู่ทั้งคน แถมบางทีแกล้งพูดเล่นๆ ให้น้องเสียเซลฟ์อีกต่างหาก (หนูปอมเค้าเป็นคนช่างแต่งตัวค่ะคุณๆ ถ้าจะออกจากบ้านทีให้เวลาเธอไว้เลยหรือไม่ก็ต้มน้ำชงโอวัลตินรอได้ เพราะเธอจะนอยด์มาก เรื่องแต่งตัวออกนอกบ้านให้คนเห็นประหนึ่งดาราที่กลัวแฟนคลับผิดหวัง เสื้อสีมืดไปไหม  กางเกงสีเข้ากับเสื้อไหม  เสื้อโค้ตอีกล่ะ  อู๊ย....แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเมาท์กันวันนึงก็ไม่จบ)  

นอกจากนี้ การอยู่ร่วมบ้านกับคนตาบอดก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษแตกต่างไปกว่าการอยู่กับคนทั่วไปหรอกค่ะ  แรกๆ ดิฉันออกจะเกร็งๆ และไม่รู้ว่าเราต้องทำอะไรยังไงมั่ง เพื่ออำนวยความสะดวกให้หนูปอมเค้า  แรกๆ เลยขาดความเป็นตัวของตัวเองไปนิด จะทรีตคนตาบอดเหมือนทรีตคนป่วย นู่นนิดนี่หน่อยจะทำให้ ออกแนววิญญาณพจมานเข้าสิง ....เฮ่อะๆๆๆ แต่เดี๋ยวนี้เร๊อะ สามปีผ่านไป อ้าว หนูปอมชีทำทุกสิ่งอย่างเองได้นี่นา  ทำกับข้าวเองก็ได้ ทำข้าวผัด แกงเลียง ทอดไข่อะไรของเธอได้ทุกอย่าง (แต่ดิฉันไม่เสี่ยงชิม ฮ่าๆๆ) ซักผ้า  กวาดบ้าน อะไรก็ทำได้  ดิฉันเลยเลิกทำให้  ยกเว้นแต่อะไรที่เธอทำไม่ได้ อย่างเดินไปทิ้งขยะนอกบ้านเอง เป็นต้น  เล่นเอาปอมบ่นคิดถึงชีวิตคุณหนูแสนสบายของเธอที่เมืองไทยเป็นระยะๆ  แต่ดิฉันก็ทำหูทวนลมไปเรื่อย   

  อย่างหนึ่งที่อาจต้องทำใจสักนิด โดยเฉพาะสำหรับคนเจ้าระเบียบที่รักความสะอาดแบบสุดขีด เพราะถือเป็นเรื่องสุดวิสัยจริงๆ คือเรื่องการเก็บกวาดทำความสะอาดค่ะ  ก็น้องมองไม่เห็นนี่นะคะ ทำไงได้ ที่วันดีคืนดีอาจมีซากเห็ด ซาก hot dog ซากข้าว ซากผัก ซากอะไรก็ไม่รู้ที่ระบุอดีตอันรุ่งเรืองไม่ได้  หล่นเรี่ยรายอยู่บ้างในครัว (อเมซซิ่งที่สุด คือไข่สดๆ ทั้งใบค่ะ ไม่รู้ร่วงมาอีท่าไหนมาซบซุกอยู่ข้างถังขยะ ไม่แตกอีกต่างหาก แล้วน้องก็หาไม่เห็น) ให้เราต้องเช็ดตามอีกนิดหน่อย  หรืออย่างเศษผมในห้องน้ำ ... คือช่วงนี้ปอมเค้าเครียดเขียนวิทยานิพนธ์ค่ะคุณๆ  ผมเลยร่วงเยอะเป็นพิเศษ ยิ่งร่วงน้องก็ยิ่งนอยด์กลัวจะเป็นสาวหัวล้านกระบาลเหน่ง แต่ยิ่งนอยด์ดิฉันก็ยิ่งแกล้งพูดขู่ไปเรื่อยว่าเฮ้ย...ไมผมมันร่วงเยอะงี้อ่ะ ให้น้องนอยด์กว่าเดิม ( ฮ่าๆๆ) แต่ก็ถือว่าน้องพยายามเก็บกวาดอย่างดีที่สุดที่เค้าจะทำได้แล้ว  อันนี้ไม่ว่ากันค่ะ ชิวๆ   

ก็นั่นล่ะนะคะ การอยู่ร่วมกับคนอีกหนึ่งคนที่มาจากต่างที่ ต่างครอบครัว แตกต่างด้านทัศนคติ ไม่ว่าจะอยู่กับคนตาดีหรือคนตาบอด เราก็ต้องมีการปรับตัวถ้อยทีถ้อยอาศัยกันไปทั้งนั้น  ปอมเองก็คงต้องอดทนไม่น้อยกับการอยู่ร่วมบ้านกับแฟลตเมทวัยทองอย่างดิฉัน ที่วันดีคืนดีขี้เกียจพูดขึ้นมาก็ไม่พูดซะอย่างนั้น จนปอมเองต้องแก้ปัญหาด้วยการพูดคนเดียว ฮ่าๆๆๆ  อารมณ์ประมาณคงอยากเมาท์กับพี่  แต่อีพี่นี่ก็เข้าโหมด silent ซะงั้น ชีเลยต้องพูดเองเออเองอยู่คนเดียว ....ดิฉันได้ยินก็แอบขำน้ำตาเล็ดไปคนเดียวสิคะงานนี้

  อ้อ.... มีคำถามคาใจดิฉันอยู่อย่างหนึ่งค่ะ ที่อยากถามคนตาบอดทั้งหลายที่ได้อ่านบล็อกหนูปอมว่า  ตกลงคนตาบอดส่วนใหญ่นี่เค้ากินเก่ง (มากกกกก) และพูดเก่ง (มากกกกก) เหมือนหนูปอมกันทุกคนไหมคะ หรือเป็นเพราะดิฉันเจอแจ๊กพ๊อตเป็นพิเศษ  เอาล่ะ ถือว่าวันนี้มาเผาหนูปอมกันพอหอมปากหอมคอละกันนะคะ  จากนี้ก็ขอเนื้อที่โฆษณาบล็อกตัวเองมั่งนะปอมนะ (เกาะกระแสปอมดัง) ใครชอบดูละครเวทีก็ตามไปอ่านบล็อกดิฉันบ้างนะคะ เขียนไว้เล่นๆ ช่วงที่มีโอกาสได้ดูละครที่อังกฤษนี่ค่ะ ถือว่ากระจายๆ ความรู้และแชร์ความชอบทางศิลปะกันนะคะ ที่ http://barai.exteen.com ค่ะ  บายค่ะ    พี่ก้อย_พี่ Pinky _พี่ Barai 

Comment

Comment:

Tweet

แวะมาเยี่ยมชมจ้า
เมตพี่ปอมน่ารักจัง
จากที่อ่านบล็อกของพี่ปอมและพี่ๆตาบอดคนอื่นๆ ดูเหมือนว่าคนรอบข้างของพี่ๆจะพยายามปรับตัวเข้าหาคนตาบอดซะส่วนใหญ่
แต่ของจี๋นี่ ดูเหมือนจี๋ต้องเป็นฝ่ายปรับตัวเข้าหาคนตาดีซะมากกว่า เดินสะดุด เดินชน ก็โดนดุว่าไม่รู้จักระวัง พวกของต่างๆเขาก็ไม่ค่อยจะเก็บให้เรียบร้อย ตอนหลังจี๋เลยต้องปรับตัวเอง เวลาเดินหรือทำอะไรก็ต้องใช้ความระมัดระวัง ค่อยๆเดิน ค่อยๆทำ จนเดี๋ยวนี้ตัวเองกลายเป็นคนเฉื่อยชาไปแล้ว(เกี่ยวเปล่า)
เรื่องที่เมตชอบทำตัวตามสบายตอนอยู่หอ จี๋ก็มีประสบการณ์เหมือนกัน คือที่ห้องจี๋จะอยู่กันทั้งหมด 4 คน เวลาที่มีแค่จี๋กับเมตคนใดคนหนึ่งอยู่ในห้อง เมตก็จะทำตัวตามสบาย แบบเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือแต่งตัวไม่นุ่งกระโจมอก แต่จี๋นี่ทำอะไรก็ต้องระวัง ต้องเรียบร้อยทุกอย่าง นึกแล้วก็อิจฉาเพื่อนๆเหมือนกัน อิอิ
เรื่องกินเก่งจี๋ยอมรับครับ จี๋สามารถกินเฟร็นช์ไฟรได้ครั้งละ 1 กะละมังใหญ่ๆ แต่เรื่องพูดเก่งนี่...ขอปฏิเสธหัวชนฝาเลยครับ พูดนับคำได้เลยมั้ง

#9 By นิลปานัน on 2010-03-15 18:17

เอ...น้องลูกเกดพูดให้พี่หวั่นๆ ว่าตัวจริงพี่ไม่เหมือนอย่างที่คิด ตกลงว่าที่คิดไว้ดีกว่าหรือยังไงเนี่ย
เอาปอมมาเผาต่ออีกเรื่อง 555 เพราะตอนนี้ชียังไม่ตื่น เมาท์ได้ ไม่มีไรมากค่ะ แค่เมื่อวานก่อนหนูปอมผัดข้าวผัด เพลิดเพลินอีท่าไหนก็ไม่รู้ ถามอยู่นั่นใส่ซอสแมกกี้ดีไหม ใส่นู่นใส่นี่ดีไหม ยังไงจะอร่อย....เผลอแป๊ปเดียวค่ะ "โคร๊มมมมมม"....กะทะร้อนๆ คว่ำลงมาจากเตามากระจายอยู่ที่พื้น ดิฉันใจหายแว๊บบบบบ คิดในใจตายๆๆๆ ไฟลวกน้องแน่ๆ ปอมเอ๊ยยยย
สรุปว่าปอมปลอดภัยดี แต่...ข้าวผัดสิคะ....คราวนี้มันไม่ได้มาแค่ซากค่ะ แต่มันเป็นกองทัพข้าว ฮ็อทด็อก และผักที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
และแล้วก็ต้องเป็นหน้าที่ดิฉันต้องดูดฝุ่นทิ้ง เฮ้อ....ปอมนะปอม

#8 By Barai: Oh... I am Fortune's Fool on 2010-03-12 14:09

คุณพี่เขียนได้สนุกดีค่ะ
ปอมโดนแกล้งไปหลายกระบวนท่าเหมือนกันนะเนี่ย
ขอบคุณนะคะที่เล่าให้ฟังและบอกลิ้งบล็อกของพี่ จะตามไปค่า

#7 By MamiLuv on 2010-03-12 10:58

คุณพี่ก้อยเขียนได้ใจม๊ากค่ะ ในฐาณะที่เป็นเพื่อนของผู้ถูกเมาท์มาแสนนานขอยืนยันข้อมูลของผู้ที่นั่งบนยางตรงเป๊ะๆ เลย โดยเฉพาะเรื่องกินกับเมาท์แตกนับว่าคุณนายปอมเป็นหนึ่งในตองอูหาตัวจับยาก ผนวกกับ เรื่องเสื้อผ้าหน้าผมอีก อย่าทักนะอย่าทักถ้าได้เจอะเจอตัวเป็นๆ เราเตือนคุณแล้ว เจ๊จะเริ่มบทสนทนาที่ยาวเหยียดแล้วตบท้ายด้วยการนำเสนอขายสินค้า อ่านเอ็นทรี่นี้แล้วนึกถึงเจ๊ที่บ้านเนอะ ขอบคุณทั้งพี่ก้อนและปอมที่สร้างเสียงหัวเราะใหค่ะ
big smile

#6 By Apple (149.159.14.51) on 2010-03-12 10:09

55555
ใช่ค่ะ ถ้าคุณก้าวเข้ามาแล้วออกลำบ๊าก...ลำบากฮ่ะ
ไม่อยากจะเม้าเลยนะคะตายอดทั้งหลายที่ได้ฟังหนังสือเสียงที่พี่ก้อยอ่านว่า ข้าพเจ้าได้เจอตัวเป็น ๆ แล้วจ้า....
ตัวจริง...ไม่เหมือนอย่างที่คิดนะจะบอก...
แต่ขอบอกว่า... คุณหนูปอมเนี่ยนะคะท่านผู้อ่านขานอกจากจะเนี้ยบเรื่องเสื้อผ้าต้องเข้าสีเข้าสันกันแล้วเนี่ย หนูปอมเรายังลามไปถึงกระเป๋าจะเข้ากับเสื้อผ้าที่ใส่ด้วยหรือปล่าว
นั่นแน่... ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ บางทียังลามไปถึงผมเพ่าด้วย เช่น เมื่อวานสระผมไปแล้ว วันนี้ยังไม่ควรจะสระถูกต้องไหมคะ แต่บังเอิ๊ยสะเหลือเกินที่รุ่งขึ้นคุณหนูปอมจะต้องไปเจอใครที่ไม่สนิทกับแกเข้า
แกก็จะนั่งนึกว่า เอ... สระผมดีหรือปล่าว ผมจะมันไปหรือปล่าว แหน่ะ เป็นงั้นอีกนะ
คือประมาณว่า เสื้อผ้าหน้าผมต้องเนี้ยบ ไม่งั้นออกไปไหนคนที่ไปด้วยก็จะต้องคอยฟังแกบ่นกลุ้มอกกลุ้มใจกลัวจะไม่ดูดี 5555

ขอตอบคำถามพี่ก้อยว่า ตาบอดทุกคนไม่ได้ กินเก่งมากและพูดเก่งมากอย่างที่พี่ก้อยเคยเจอหรอกค่ะ มันแค่บังเอิญที่พี่ก้อยมาเจอเอาตัวฉกาจฉกรรจ์เท่านั้นเอง 5555
ตายแล้ว เพลิดเพลินเกินไป ลืมตัวนึกว่าเป็นEntry เม้าเจ้าของ Blog เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ขอมาเม้าเป็นคนแรกเลยค่า
กรรมของพี่ก้อยจริง ๆ นะเนี่ย 5555
อ้อ ๆ ผมร่วงหน่ะทำใจเถอะนะจ๊ะ คือมันเป็นไปตามวัยหน่ะ อย่างคำพระท่านว่า ไม่มีอะไรยั่งยืนนะโยมน้าHot! Hot!

#5 By ลูกเกด on 2010-03-12 05:06

อ๊ะ แหม... :D ไม่ได้อัพซะนานน๊อ คราวนี้ก็เป็นเรื่องน่าสนใจอีกแล้ว ขอบคุณที่แบ่งปันค่ะ confused smile

#4 By Choco on 2010-03-11 22:05

Hot! หุๆ ขำสะใจอย่างบอกไม่ถูก ขอบคุณพี่ก้อยที่เอามาเผาครับ ผมก็เริ่มจมลึกไปในวงการแล้วเหมือนกัน ยังดีที่ช่วงนี้ปอมยุ่ง ไม่ค่อยได้คุยกัน อีกอย่างมีพี่ก้อยให้คอยใช้งานอยู่แล้ว ผมเลยสบาย ฮ่าๆๆๆๆ

ปอมทำแกงเลียงเป็นด้วยเหรอเนี่ย อเมซิ่ง ถ้าทำให้กินอาจจะลองเสี่ยงตายชิมดูนะ

ช่วงนี้ผมร่วงเหรอ เครียดละซี่ เราก็พอกัน อ้าว สงสัยอายุจะมากขึ้นเรื่อยๆ เหอๆ

ปล. อ่านตอนปอมตกบันได้แล้วเห็นภาพยังไงไม่รู้ ไว้ถ้าล่มต่้อหน้าเรา เราจะเข้าไปใกล้ๆ แล้วซ้ำเติม เอ้ย ช่วยพยุงลุกขึ้นมาให้นะจ๊ะ miss u

อิอิ คุณพี่พิ้งกี้เขียนหนังสือขายได้เลยนะคะเนี่ย ดูจากสำนวนแล้ว คิดได้ไงคะ ซากเห็ด ซากอะไรที่ระบุอดีตที่รุ่งเรืองไม่ได้ อิอิ เลือกให้คำแล้วเห็นภาพเลยค่า

big smile

ช่วงนี้อากาศที่เมืองไทยแปรปรวน ไม่รู้ทานั้นเป็นไงบ้าง แต่ก็รักษาสุขภาพกันนะคะ ทั้งสองท่านbig smile

#2 By นกจร on 2010-03-11 10:37


พี่ปอมกินเก่งหรือเปล่านี่ ผมอาจจะเห็นคล้อยตามด้วยนะครับ เพราะดูจากทวิตนี่ มีแต่ทำอาหารเยอะแยะไปหมด อิอิ confused smile

ขอบคุณสำหรับเรื่องน่ารัก ๆ ที่นำมาแบ่งปันครับ

#1 By ไปกะเป้ on 2010-03-11 01:25