วันหนึ่งเมื่อประมาณ 3 เดือนก่อน ได้รับโทรศัพท์จากน้อง โยชิมิ โฮริอุจิ ถามว่า : “พี่ปอม วันศุกร์นี้ว่างไหม จะให้ช่วยมาเป็น captionist หน่อยค่ะ”

 

 

ปอม : “เอ่อ...captionist นี่มันอะไรกันเหรอน้อง...ไม่เคยได้ยินอ่ะ”

 

 

โยชิมิ : “อ๋อ ก็มาพิมพ์ caption ให้กับผู้เข้าร่วมสัมมนาที่เป็นคนหูหนวก/หูตึงน่ะพี่ เราพิมพ์สิ่งที่คนอื่นพูด แล้วส่งขึ้นบนหน้าจอใหญ่ให้คนหูหนวก/หูตึงได้อ่านว่าคนอื่นเค้าพูดอะไรกัน เค้าจะได้ตามทันและไม่ถูกแบ่งแยกออกจากการประชุมน่ะ”

 

 

จากวันนั้นมาจนถึงวันนี้...ได้ไปทำหน้าที่เป็น captionist มาแล้ว 3 ครั้ง ตอนแรกๆ ก็รู้สึกว่า “เออ ดีนะ เราเป็นคนตาบอด แต่หูได้ยิน เราก็สามารถพิมพ์สิ่งที่เราได้ยินให้เพื่อนคนที่หูไม่ได้ยินอ่านได้” แต่ก็ยังไม่รู้สึก “touch” มากเท่ากับครั้งล่าสุดที่ได้ไปทำหน้าที่เป็น captionist อีกครั้งให้กับเพื่อนหูตึงคนหนึ่งในงานฝึกอบรมการตั้งศูนย์ข้อมูลแลกเปลี่ยนข่าวสารของคนพิการในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิค  APCD Empowerment Cafe ที่จัดโดย Asia-Pacific Development Center on Disabil