memyself

คู่ต่อสู้ที่แท้จริง

posted on 26 May 2009 04:38 by nupomme in memyself
 

ต่อสู้กับใจตัวเองให้ชนะก่อน แล้วก็จะชนะทุกอย่างในโลกได้

  

วันนี้ฟังหนังสือชื่อ คำพ่อ คำแม่ โดย พระธรรมกิตติวงศ์ (ไม่รู้สะกดถูกหรือเปล่า) ที่เพื่อนคนหนึ่งที่รู้จักกันที่อังกฤษอ่านเป็นหนังสือเสียงส่งมาให้ ได้ฟังมาถึงบทนี้ (ตามชื่อหัวเรื่องน่ะค่ะ) รู้สึกว่าโดนใจเรามากๆ

  

เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะว่าเราเรียนรู้เรื่องนี้จากประสบการณ์ตรงเกือบห้าปีที่ได้มาใช้ชีวิตเรียนอยู่ที่นี่น่ะสิ

  

คอร์สที่เราเรียนเป็นคอร์สด้านสังคมศาสตร์ คือไม่ค่อยมีคลาสเรียนให้เข้ามากซะเท่าไหร่ ยิ่งเป็นการเรียนในระดับปริญญาโท-เอกด้วยยิ่งแล้ว ส่วนใหญ่จะเป็นการอ่านเอง ทำความเข้าใจเอง แล้วนานๆ ก็ไปเจออาจารย์ที่ปรึกษาซะที ไม่มีแล็บให้ไปเข้าเพื่อทำการทดลองตั้งแต่เช้าจรดเย็นทุกวันเหมือนพวกที่เรียนสายวิทยาศาสตร์ แล้วยิ่งคณะที่เราเรียนมีปัญหาเรื่องออฟฟิศสำหรับ research student ด้วย ทำให้นักเรียนหลายคน (อย่างเช่นตัวเราเอง) ต้องนั่งทำงานอยู่ที่บ้าน

  

เอาล่ะสิ อยู่บ้าน...จะทำอะไรก็ได้...จะตื่นกี่โมงก็ได้ ไม่มีใครมากำหนดกฎเกณฑ์ นอกจากตัวเราเอง ไม่มีครูอาจารย์มาคอยนั่งจ้ำจี้จ้ำไชให้ทำแบบโน้นแบบนี้เหมือนสมัยเรียนตอนเด็กๆ แบบนี้ก็เสร็จน่ะสิคร้าบบบ ยิ่งเราเป็นคนนิสัยเรื่อยๆ แล้วก็ชอบกินแกงร้อนซะด้วย คือมาเร่งทำงานเอาตอนใกล้ถึงวันส่ง (ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นคนทำงานหามรุ่งหามค่ำได้แบบคนอื่น)

  

วันๆ หนึ่งต้องออกรบต่อสู้กับใจตัวเอง ต่อสู้กับความขี้เกียจ ต่อสู้กับความชอบผลัดวันประกันพรุ่ง ต่อสู้กับการชอบแว้บไปเปิดเว็บ เช็คเมล อ่านบล๊อก ฯลฯ อีกมากมาย กว่าที่จะบังคับตัวเองให้ลงนั่งทำงานอย่างจริงจังได้ในแต่ละวัน บอกได้เลยว่าวันๆ นี่สู้กับใจตัวเองซะน่วมไปเลยล่ะ บางวันก็ชนะ แต่บางวันก็แพ้ นั่งทำอะไรไม่รู้เรื่อยเปื่อย เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปแล้วอีกหนึ่งวัน...แล้วก็หนึ่งเดือน...สามเดือน...หกเดือน...เผลออีกทีผ่านไปแล้วเป็นปี...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้เหลืออีกไม่กี่เดือนก็จะต้องส่งวิทยานิพนธ์แล้ว!!!   

  

ณ วันนี้ยังไม่อาจบอกได้ว่าเราสามารถชนะใจตัวเองได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยความถี่ของการเอาชนะเจ้า ใจ ของเรามันก็เพิ่มมากขึ้นกว่าเมื่อหลายปีก่อน (หรือเป็นเพราะใกล้ deadline อีกแล้วก็ไม่รู้ อิๆ) แต่อย่างน้อยเราก็ได้รู้จักตัวเองผ่านการต่อสู้กับ ใจ ของเรามากขึ้นกว่าแต่ก่อน

  

หลังจากที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในสมรภูมิรบกับใจตัวเอง (แบบที่รู้สึกตัวว่ากำลังต่อสู้อยู่) มานานหลายปี สิ่งที่ได้เรียนรู้จากประสบการณ์นี้ บอกได้คำเดียวว่าประโยคที่ขึ้นต้นเอนทรี่นี่ถูกต้องที่สุดเลยค่ะ