experience

ร่วมชายคากับคนตาบอด

posted on 11 Mar 2010 01:01 by nupomme in blind

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ แหะๆ เดี๋ยวจะโดนหาว่าดองบล๊อกนานเกินไป วันนี้เลยไปขอร้องแกมบังคับให้พี่พิ๊งค์กี้ของเรามาเป็นแขกรับเชิญช่วยเขียนบล๊อกแทนให้หน่อย ไหนๆ ก็อ่านบล๊อกในมุมมองของคนตาบอดกันมามากแล้วนะคะ วันนี้ลองมาอ่านดูกันบ้างว่าแล้วคนตาดีที่อยู่กับคนตาบอดมาระยะหนึ่งแล้วเนี่ย เค้าคิดไงกับเรา (ไม่รู้วางยาตัวเองรึป่าวนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ) เชิญอ่านและคอมเม้นต์กันได้เต็มที่เลยค่ะ

  

สวัสดีทุกท่านที่ติดตามอ่าน nupomme’s blog นะคะ

 

ฤกษ์งามยามดีวันนี้ ดิฉันได้รับเกียรติจากหนูปอมให้มาเป็นแขกรับเชิญร่วมแจมงานเขียนลงในบล็อกสุดฮิปของเธอ ในฐานะผู้มีประสบการณ์ (พอประมาณ) ในการอยู่ร่วมบ้านกับคนตาบอดค่ะ สิริรวมเวลาที่ได้เป็นแฟลตเมทกับหนูปอมปีนี้ก็เข้าปีที่สามพอดิบพอดี ฮ่าๆๆ หนูปอมเอ๋ยยยย ได้ออกรายการนั่งยางโชว์กันก็คราวนี้ล่ะนะ เสร็จตรู

  ดิฉันจะเริ่มต้นอย่างไรดี  ชั่วชีวิตดิฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาเข้าสู่ วงการนี้เลยค่ะ  และดิฉันขอเตือน.... เอ่อ.... อะแฮ่ม ... ขอบอก ... คุณๆ ทั้งหลายว่าวงการตาบอดนี้กว้างขวางและแน่นเหนียวกว่าที่คุณคิด และเมื่อคุณก้าวเท้าเข้ามาแล้วจะหาทางกลับออกไปอีกมิได้ประหนึ่งก้าวเข้ามาในเขาวงกต (ฮ่าๆๆ)  ชีวิตคุณจะได้รับการชักนำลึกลงไป ลึกลงไป และลึกลงไปจนในที่สุดคุณแทบจะรู้สึกว่าอักษรเบรลล์นูนๆ  หนังสือเบรลล์เย็บสันห่วงเล่มใหญ่ๆ  ไม้เท้านำทางหัวกลมๆ  และเสียงโปรแกรมตาทิพย์ (โปรแกรมเสียงอ่านจากคอมพิวเตอร์...ที่เสียงอ่านโมโนโทนได้ใจมากๆ เหมือนมีโอบีวันจากหนังซไฟสตาร์เทร็กอยู่ใกล้ๆ) ได้แทรกซึมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคุณ  ทุกๆ วัน จะโดยตั้งใจหรือเต็มใจหรือไม่ก็ตาม  คุณจะได้รับการอัพเดทข่าวคราวในแวดวง ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยีใหม่ๆสำหรับคนตาบอด ข่าวคราวของเพื่อนๆ ตาบอดรอบโลก หนังสือเสียงเล่มใหม่ๆ พร้อมเมาท์....เอ่อ...นำเสนอให้ฟังอีกต่างหาก ว่าคนนี้อ่านดี คนนี้อ่านน่าหลับ   วันดีคืนดีก็จะไม่ได้มาแค่ข่าว แต่มาทั้งเสียงและตัวเป็นๆ ของกลุ่มเพื่อนใหม่ให้คุณได้ทำความรู้จัก  และเมื่อรู้ตัวอีกทีคุณอาจจะเป็นเหมือนดิฉัน....ที่ปัจจุบันอ่านหนังสือเสียงเสร็จสิ้นไปแล้วสี่เล่ม... แถมเมื่อเจอเพื่อนๆ น้องๆ ตาบอดหน้าใหม่ๆ อาจจะได้รับการทักทายแหม่งๆ ว่า แหม....พี่เสียงเหมือนในเทปที่อ่านเลยค่ะ..... รู้สึกภูมิใจแบบแปลกๆ บอกไม่ถูก คงคล้ายๆ ดาราถูกทักว่า แหม...สวยเหมือนที่เห็นในทีวีเลยนะคะ ฮ่าๆๆๆ  การอยู่กับคนตาบอดได้อะไรมากกว่าที่คุณคิดนะคะ ขอบอก.... ดิฉันนั่งคิดทบทวนไปมาว่าข้อดีของการอยู่กับคนตาบอดมีอะไรมั่ง ที่ไม่เหมือนการอยู่กับคนตาดี  อย่างแรกเลยคือมันฝึกให้ดิฉันกลายเป็นคนถี่ถ้วนมากกว่าเดิม ปกติจากที่เคยอีเหละเขละขละวางนู่นวางนี่ไม่เป็นที่เป็นทาง ไม่ค่อยจะเป็นระเบียบ อย่างนั่งเก้าอี้เสร็จแล้วลุกออกไปอย่างนั้น ไม่ดันเก้าอี้เข้าใต้โต๊ะ หรือวางมีดวางส้อมทิ้งไว้บนโต๊ะ กะว่าแป๊ปนึงจะมาเก็บล้าง ดิฉันก็ทำไม่ได้อีกแล้ว เมื่อวันหนึ่งดิฉันทำปอมขาเขียวเพราะเดินชนเก้าอี้ที่ดิฉันวางทิ้งไว้อย่างจัง  นี่ยังดีที่ปอมไม่เคยได้แผลเพราะถูกมีดที่ดิฉันวางทิ้งไว้ในอ่างน้ำบาดมือเอานะคะ แต่แค่นี้ดิฉันก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว  ยังไม่นับรวมกับที่ตอนพาปอมเดินตกบันได เพราะตัวเองเดินชมนกชมไม้เพลินจนลืมบอกน้องว่ามีบันไดอยู่ข้างหน้า และตอนที่กำลังทำกับข้าวและเปิดฝาตู้ห้องครัวทิ้งไว้จนปอมเดินหัวโขกดังโป๊กอีก...... เฮ้อ....ชาติหน้าต้องไปใช้หนี้ปอมอีกแหง่มๆ  ข้อดีนอกเหนือจากนั้น ....อะแฮ่ม....อันนี้อาจส่วนตัวและติดเรทเล็กน้อย.... เขินค่ะบอกตรงๆ แต่ก็จะหน้าด้านบอก คือผู้หญิงอ่ะนะคะ  เวลาอยู่บ้านบางทีก็รู้สึกอยากอิสระเป็นส่วนตัว ไม่มีอะไรรัดรึงให้อึดอัด อย่างการใส่บราตลอดเวลา เป็นต้น ถ้าอยู่บ้านกับปอมสองคน ดิฉันก็ไม่ต้องกังวลกับการแต่งตัวให้มิดชิด วันดีคืนดีอาจจะอยากลุกมาใส่สายเดี่ยว เอวลอย ขาสั้น  มินิสเกิร์ต ก็สามารถทำได้  และไม่เป็นมลพิษทางสายตาของใครอีกต่างหาก (ยกเว้นตัวเอง) ส่วนปอมเสียเปรียบหน่อย เพราะจะใส่อะไรก็ต้องเรียบร้อย เพราะมีสายตาดิฉันจับจ้องอยู่ทั้งคน แถมบางทีแกล้งพูดเล่นๆ ให้น้องเสียเซลฟ์อีกต่างหาก (หนูปอมเค้าเป็นคนช่างแต่งตัวค่ะคุณๆ ถ้าจะออกจากบ้านทีให้เวลาเธอไว้เลยหรือไม่ก็ต้มน้ำชงโอวัลตินรอได้ เพราะเธอจะนอยด์มาก เรื่องแต่งตัวออกนอกบ้านให้คนเห็นประหนึ่งดาราที่กลัวแฟนคลับผิดหวัง เสื้อสีมืดไปไหม  กางเกงสีเข้ากับเสื้อไหม  เสื้อโค้ตอีกล่ะ  อู๊ย....แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเมาท์กันวันนึงก็ไม่จบ)  

นอกจากนี้ การอยู่ร่วมบ้านกับคนตาบอดก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษแตกต่างไปกว่าการอยู่กับคนทั่วไปหรอกค่ะ  แรกๆ ดิฉันออกจะเ